17 września 2026 roku w Tokio cesarz Naruhito zatwierdził odnowiony skład gabinetu premier Sanae Takaichi. Kluczowe postacie — sekretarz generalny gabinetu Minoru Kihara, minister finansów Satsuki Katayama, szef MSZ Toshimitsu Motegi i minister obrony Shinjiro Koizumi — pozostały na swoich stanowiskach bez zmian.
To pierwsze przetasowania od czasu dojścia Takaichi do władzy w październiku 2025 roku. Poparcie dla rządu do sierpnia spadło do 53 procent, a według sondaży z września — do 44,1 procenta. Premier wyjaśniła tę decyzję koniecznością zapewnienia ciągłości w dyplomacji, finansach i obronie przed sesją parlamentu i aktualizacją dokumentów dotyczących bezpieczeństwa. Do gabinetu po raz pierwszy wszedł przedstawiciel koalicyjnego partnera „Japońskiej Partii Innowacyjnej” Hiroshi Nakatsuka, a kilka tek otrzymali deputowani wcześniej związani ze skandalem wokół funduszy cieniowych LDP.
Takaichi, która w 2025 roku przegrała w wyborach przewodniczącego LDP ze swoimi obecnymi ministrami, wolała nie kołysać łodzią. Utrzymanie Motegiego, Koizumiego i Katayamy, którzy sami pretendowali do przywództwa, zmniejsza ryzyko otwartego starcia wewnątrz partii. Jednocześnie to sygnał dla rynków i sojuszników: polityka w kluczowych dziedzinach się nie zmieni. Nowe nominacje dotyczyły głównie drugorzędnych tek, a liczba kobiet w gabinecie pozostała taka sama — dwie.
Postępek Takaichi potwierdza jej dawny styl: priorytet stabilności instytucjonalnej nad demonstracją siły. W warunkach spadającego poparcia i nadchodzących batalii budżetowych unika wewnętrznych konfliktów, które mogłyby przyspieszyć jej własne odejście. Koalicja z „Ishin” się umacnia, a potencjalni rywale pozostają w systemie, w którym ich wpływy ogranicza lojalność wobec obowiązującego kursu.
Taka taktyka przypomina strategię japońskich korporacji w okresach niepewności: zamiast radykalnej restrukturyzacji — minimalne korekty, zachowujące kluczowe kompetencje i zewnętrzne więzi. Takaichi pokazuje, że ważniejsza jest dla niej nie redystrybucja władzy wewnątrz LDP, lecz zdolność przeprowadzenia przez parlament inicjatyw podatkowych i obronnych.
Ostatecznie przetasowania pokazują nie tyle siłę premier, ile granice jej manewru: Takaichi na razie nie może pozwolić sobie ani na zakrojoną na szeroką skalę czystkę, ani na radykalne zmiany, dlatego wybiera to, co pozwala jej pozostać u steru jak najdłużej.
