6 oktober, Rio de Janeiro. Terwijl gewone mensen paraplu's, zonnebrandcrème met SPF 50 en matjes slepen, kwam een jonge zuidelijke zeeolifant gewoon uit het water, plofte neer op het zand van het beroemde strand Copacabana en ging liggen rusten. Zonder handdoek. Zonder crème. Zonder "mag ik hier even liggen?"
Biologen bevestigden meteen: dit is dezelfde gast die al eerder op andere stranden langs de kust was opgemerkt (São Conrado, Icarai in Niterói). Blijkbaar besloot hij een volledige tour langs de meest feestelijke plekken van Rio te maken.
Reddingswerkers hesen paarse vlaggen (die betekenen "hier is een zeedier, kom niet dichterbij"), de menigte hield eerbiedig afstand en filmde met telefoons. En de zeeolifant ondertussen:
- rolde van de ene kant op de andere,
- begroef zijn snuit in het zand,
- geeuwde,
- en genoot duidelijk van het feit dat niemand schreeuwde "ga weg, dit is mijn plek".
Het internet had hem al een bijnaam gegeven Leôncio (naar het knorrige personage uit oude tekenfilms). En inderdaad: hij ziet eruit als een toerist die uit Antarctica is gekomen, Copacabana heeft gezien en zei "nou, ik blijf hier".
Klassiekertje: een dier uit koude wateren zwom naar de tropen, bezette het beste stukje strand en deed niet eens de moeite om zijn eigen handdoek mee te nemen. Brazilianen zijn in extase. De zeeolifant ook.
Eerder was het dier al op andere stranden langs de kust opgemerkt, daarom volgden biologen zijn bewegingen en vroegen mensen afstand te houden en hem niet te storen bij zijn rust.
De zeeolifant zelf maakte zich naar alle waarschijnlijkheid totaal geen zorgen.
Geen parasol.
Geen handdoek.
Geen ligstoel.
Geen cocktail.
Kwam gewoon uit koude wateren, ging op Copacabana liggen en liet met heel zijn houding zien:
'Ja, ik ben met vakantie. Nog vragen?'
Kortom, de ideale toerist.
Koopt niets, heeft nergens haast en bezette de eerste rij volkomen gratis. 😄
