De film «Натиск» (Onslaught) is in de Amerikaanse bioscopen verschenen 4 september 2026 jaar.
Zo iets hebben we lang niet gezien. Aan het filmfirmament, waar sequels en reboots al lang niet meer weten te verrassen, verschijnt een film die genres vermetel door elkaar mengt als een molotovcocktail.
Het genre in één woord omschrijven is vrijwel onmogelijk. Het is tegelijk horror, sciencefiction, actie en avontuur, en het houdt je van de eerste tot de laatste minuut in spanning. De speelduur bedraagt ongeveer 1 uur 32 minuten. Er zijn geheime experimenten, ‘levende machines’, meedogenloze supersoldaten, militaire geheimen en een heldin in wie je gemakkelijk een modern prototype van Sarah Connor herkent.
In het middelpunt van het verhaal staat Celeste, een voormalig militair en moeder die haar gezin en een kleine nederzetting moet beschermen tegen wezens die uit een geheim object zijn ontsnapt. Het rustige leven eindigt in een oogwenk — daarna laat de film de kijker vrijwel niet meer los en schotelt steeds vreemdere, gevaarlijkere en bloederigere verrassingen voor.
De hoofdrol wordt vertolkt door Adria Arjona. Ze is hier niet zomaar een mooie vrouw met een wapen, maar een overtuigende, sterke en tegelijkertijd levensechte heldin. Haar personage verandert niet in een onoverwinnelijke superheld: ze heeft pijn, is bang en heeft het zwaar, maar er is geen weg terug.
Atmosfeer: Totalitaire nachtmerrie en ‘levende machines’
Hoewel het formeel een griezelfilm is, betekent het ‘gewoon horror’ noemen ervan een flinke versimpeling. De film speelt meesterlijk in op het terrein van de cultklassiekers:
- Er is een beklemmende esthetiek van een totalitair regime, die doet denken aan ‘Equilibrium’.
- Een onverbiddelijke, kille dreiging en het concept ‘levende machines’ verwijzen naar de beste delen van ‘The Terminator’.
- En het gevoel van isolement en paranoia, wanneer je niet weet wie (of wat) je kunt vertrouwen, maakt de film verwant aan Carpenters meesterwerk ‘The Thing’.
De heldin van Adria Arjona fungeert in veel opzichten als een soort ‘prototype van Sarah Connor’ van een nieuwe generatie: ze is niet zomaar een slachtoffer van de omstandigheden, maar een mens die gedwongen wordt een overlevingsmachine te worden om te beschermen wat haar dierbaar is.
Arjona kreeg gezelschap van Dan Stevens, Rebecca Hall, Drew Starkey en Michael Biehn — juist die Kyle Reese uit de eerste ‘Terminator’, wat de gelijkenis met de cultfictie des te grappiger maakt. En de bekende UFC-vechter Alex Pereira debuteerde in de film in de rol van de Slager. Hij praat niet veel, maar met alleen al zijn verschijning maakt hij overtuigend duidelijk waarom je beter meteen voor hem wegloopt.
Vooral de stijl van de film verrast. Ondanks het bloed, het geweld en het feit dat hij tot het horrorgenre behoort, ziet ‘Onslaught’ er zeer effectvol uit. De muziek, de kleuren, de kostuums, de choreografie van de gevechten en de enigszins waanzinnige sfeer werken als één geheel. De film schaamt zich er niet voor luid, vreemd en soms bijna stripachtig te zijn.
En te midden van de schoten en de monsters klinken onverwacht echt goede uitspraken:
‘Praat rustig, je hoeft niet te schreeuwen! Onthoud: bloemen groeien van de regen, niet van de donder.’
De film lijkt bekende elementen uit de oude sciencefiction te hebben verzameld, maar heeft ze zo energiek door elkaar gegooid dat er een zelfstandige attractie is ontstaan die op niets anders volledig lijkt.
Gaya-score: 7.8/10.
Ja, de film is bloederig — maar het is tenslotte horror. Daarentegen is hij stijlvol, dynamisch, ongebruikelijk en uitstekend geacteerd. Voor liefhebbers van ‘The Terminator’ is het kijken vrijwel verplicht. Voor alle anderen is het een degelijke sciencefiction-actiefilm, zoals er echt al lang geen meer is geweest.
