De serie The Empress, die liep van 2022 tot 2024, staat bekend als een solide historisch drama dat de kijker weet te boeien met zijn sfeer, al is de productie niet geheel vrij van tekortkomingen. Het plot is onmiskenbaar meeslepend, maar de eerste aflevering kampt met een traag tempo. Hierdoor moet de kijker even geduld oefenen voordat de complexe intriges aan het Weense hof echt op gang komen.
Het is interessant om op te merken dat dit een Duits-Oostenrijks project is, geproduceerd door Constantin Film en Beta Film, wat een bijzondere dynamiek aan de serie toevoegt. De Duitse makers benaderen de geschiedenis van het Oostenrijkse keizerrijk met hun kenmerkende grondigheid en precisie. Dit is tot in de kleinste details merkbaar, van de historische context tot de architectonische nuances van de Hofburg. Het resultaat is een bijna Duitse ordelijkheid die botst met de wereld van Oostenrijkse hofintriges.
Met een beoordeling van 6,9 op 10 door Gaya is de serie zeker geslaagd te noemen. Hoewel we wat meer dynamiek hadden gewenst, is dit een respectabele score voor dit genre. In historische drama's wordt het tempo vaak opgeofferd voor visuele pracht, zoals weelderige kostuums en veelzeggende blikken. Ondanks de imperfecties is het een geslaagd historisch drama met sterke kanten.
De dialogen in de serie dienen als een krachtig middel om zowel de karakters als de verstikkende hofetiquette bloot te leggen. Een uitspraak als: De dood scheidt niet, de dood verenigt. Het is het leven dat ons scheidt, zet een melancholische en fatalistische toon. Het benadrukt dat de grootste tragedies van de personages niet voortkomen uit het noodlot, maar uit hun eigen beslissingen en het onvermogen om elkaar te begrijpen in een wereld waar gevoelens ondergeschikt zijn aan het protocol.
Een ander treffend gesprek, waarin de vraag om vergeving centraal staat, toont de enorme kloof tussen de personages. Aan de ene kant zien we menselijke pijn en verliesangst, aan de andere kant een kille, bijna cynische pragmatiek die emoties maskeert achter religieuze dogma's. Dit illustreert perfect hoe oprechtheid in de Hofburg systematisch wordt onderdrukt.
De opmerking over het decolleté, met de verwijzing dat men zich in Wenen bevindt en niet in Versailles, vat de kern van het conflict tussen de hoofdpersoon en het Oostenrijkse hof samen. Hoewel de uitspraak op zichzelf niet diepgaand filosofisch is, vangt het de essentie van de Weense etiquette: stijfheid, rigide grenzen en een afkeer van elke vorm van vrijheid, zelfs in details zoals kleding.
Concluderend is The Empress een waardig en kalm verteld verhaal. Wie bereid is de actiearme momenten te vergeven en zich overgeeft aan een wals van gebeurtenissen in plaats van een galop, krijgt een aangenaam historisch spektakel voorgeschoteld met een uitstekende cast. Er zijn zelfs echo's van Game of Thrones te bespeuren.
Wat betreft de hofintriges geldt hier, net als in Westeros, dat elke stap de laatste kan zijn en dat de glimlach van een hoveling vaak een dolk verbergt. De strijd om invloed is vergelijkbaar: waar het in Game of Thrones gaat om de IJzeren Troon, draait het hier om macht over de keizer en controle over de jonge keizerin.
Toch zijn er duidelijke verschillen. The Empress is een intiem kamerstuk. Er zijn geen draken of grootschalige veldslagen, maar wel een even felle zenuwoorlog in de balzalen. Waar Game of Thrones episch en fantasierijk is, fungeert The Empress als een psychologisch duel waarbij woorden, blikken en het al dan niet naleven van de etiquette de voornaamste wapens vormen.
