Half oktober van het jaar 2026 was het veldseizoen op de formatie Dürupenar in oostelijk Turkije feitelijk afgelopen. De boorapparatuur stopte, het team pakte de uitrusting in. Maar juist nu is het onderzoek in zijn meest beslissende, bijna laatste fase beland. Honderden monsters, uit de ingewanden van de ongeveer 157 meter lange heuvel gehaald, zijn voor gedetailleerde laboratoriumanalyse verzonden. Maanden van radaropnamen, elektrotomografie, kartering en boringen zijn vervangen door wachten: nu moet de aarde gaan spreken in de taal van chemie, mineralogie en organische sporen.
De boringen werden het keerpunt van het seizoen. De boorgaten reikten tot ongeveer 20 meter. De onderzoekers merken op dat zij geen aaneengesloten gesteente of kalksteenmassief zijn tegengekomen. Er waren holten — waaronder met modder en water gevulde —, lagen met een verhoogd gehalte aan organisch materiaal, en op één plek stuitte de boor op een zo harde horizont dat de kroon brak. De monsters werden zorgvuldig verpakt, naar kleur en structuur vastgelegd en vervolgens opgeslagen. Juist deze monsters kunnen nu bevestigen of weerleggen wat decennialang slechts een vermoeden bleef.
A 3d scale model of the Ark as it currently rests has been completed! This model was built using the GPR Data taken at the site. A huge thank you to Field Tech for helping us build out this very important 3D display.
Tegelijkertijd ontstond er een nieuwe manier om het onzichtbare te zien. Studenten van de universiteit maakten een driedimensionaal model van de formatie op basis van de georadargegevens. Daarin zijn lichtjes aangebracht die de door de scans vastgelegde anomalieën tonen: lineaire structuren, mogelijke gangen, zones met een andere dichtheid. Het model werd geplaatst in het bezoekerscentrum vlak bij de heuvel zelf. Nu kan iedereen niet alleen naar de langgerekte helling kijken, maar zich ook voorstellen wat de onderzoekers precies onder de grond proberen te ontcijferen.
Noah’s Ark Symposium Day 1 was a huge success. Project Director and archeological professor Dr. Cenker Atila presented defense scientist Dr. Khrosrow Bakhtar’s preliminary results to Turkish officials and to others in attendance as the room filled with awe and discussions
In dezelfde dagen vond de eerste dag van het symposium plaats. Professor Cengker Atila, projectleider van de zijde van de Sivas Cumhuriyet-universiteit, presenteerde aan Turkse officiële vertegenwoordigers en deelnemers de voorlopige resultaten die dokter Khosrow Bakhtar had verkregen — een wetenschapper met jarenlange ervaring in de ontwikkeling van ondergrondse radarsystemen. Volgens de organisatoren reageerde de zaal levendig. De oprichter van Noah’s Ark Scans, Andrew Jones, die zich al ongeveer dertig jaar met deze plek bezighoudt, kreeg een onderscheiding uitgereikt. Het team benadrukt: de volledige resultaten van het jaar 2026 komen beschikbaar nadat onafhankelijke deskundigen ze hebben getoetst.
Een van de belangrijkste argumenten van tegenstanders van de hypothese van een antiek bouwwerk luidt: de heuvel is slechts een natuurlijke vorm, ontstaan door een rotsbarrière en een modderstroom. De onderzoekers antwoorden dat de oriëntatie van de formatie daarmee niet overeenkomt — het scherpe uiteinde wijst de helling op, het ronde naar beneden. Bovendien hebben noch de diepe scans, noch de boringen tot 20 meter een aaneengesloten moederbodem aan het licht gebracht.
Nu breekt een stille maar beslissende fase aan. De laboratoria zullen de samenstelling van de grond analyseren, sporen van organisch materiaal zoeken, mogelijke resten van hout of andere markers. Als de gegevens het bestaan bevestigen van een kunstmatige structuur die onder de lagen aarde en steen bewaard is gebleven, kan dat het vertrouwde beeld van de oude geschiedenis aanzienlijk veranderen. Het verhaal van de wereldwijde zondvloed en de ark die in de bergen van Ararat tot stilstand kwam, zou dan niet langer alleen een overlevering zijn en zou materiële bewijzen krijgen. En dat zal op zijn beurt een nieuwe kijk afdwingen op de chronologie, op de manier waarop mensen hun verleden begrepen, en op de grenzen van wat als bewezen geldt.
De formatie Dürupenar blijft vooralsnog een raadsel. Wat dit najaar uit de grond is gehaald, kan de intrige versterken of haar richting veranderen. Het onderzoek is een fase ingegaan waarin de antwoorden al dichtbij zijn — en juist daarom groeit de belangstelling ervoor alleen maar.
