Kiedy na horyzoncie pojawia się spin-off kultowego sitcomu, widzowie zazwyczaj instynktownie wzdrygają się w oczekiwaniu na wtórność i niekończące się, wymuszone nawiązania. Jednak produkcja pod tytułem Stuart Bloom Couldn't Save the Universe zadaje niszczycielski cios wszystkim naszym uprzedzeniom, rozbijając w drobny mak dobrze znane telewizyjne schematy. To nie jest zwykła komedia. To prawdziwy emocjonalny rollercoaster, który sprawia, że śmiejesz się przez łzy egzystencjalnej radości, a twoje serce bije znacznie szybciej.
W centrum opowieści znajduje się dobrze nam znany właściciel sklepu z komiksami, Stuart Bloom. Ten wieczny życiowy nieudacznik i człowiek, którego nikt nie dostrzega, nagle trafia w samo epicentrum niewyobrażalnej kosmicznej burzy. Fabuła po mistrzowsku i z dużą odwagą żongluje koncepcją dwóch równoległych rzeczywistości. Z jednej strony obserwujemy świat przyziemny i namacalny, w którym Stuart desperacko próbuje związać koniec z końcem, zmagając się z codziennymi przeciwnościami oraz własnymi demonami. Z drugiej strony otwiera się przed nami surrealistyczna, przerażająco piękna rzeczywistość, w której losy całego wszechświata zależą od jego absurdalnych, impulsywnych i pozornie bezcelowych decyzji. Ten kontrast między kosmiczną skalą katastrofy a komiczną niezdarnością głównego bohatera buduje niesamowite napięcie, które wybucha albo szczerym śmiechem, albo nieoczekiwanymi momentami przejmującego dramatu.
Pod maską ciętej ironii i fantastycznej scenerii kryje się jednak coś znacznie głębszego. Serial oferuje nam alternatywne spojrzenie na naturę ludzką. Stawia niewygodne, lecz kluczowe pytanie: co jeśli ratowanie świata nie zależy od wybranych bohaterów w lśniących zbrojach, lecz od zupełnie przeciętnego, zagubionego człowieka, który po prostu nie potrafi się poddać, nawet gdy cały kosmos jest przeciwko niemu? Poprzez pryzmat absurdu twórcy ukazują naszą wrażliwość, nasze skromne nadzieje oraz niesamowitą odporność, która drzemie w każdym z nas. Stuart staje się zniekształconym lustrem, w którym dostrzegamy nie przegranego, lecz cichego, niedocenianego bohatera naszych czasów.
Bądźmy szczerzy: momentami serial wydaje się nieco absurdalny, ale jak na swój gatunek jest naprawdę świetny. Prawdę mówiąc, nawet nie będziemy próbować go zaszufladkować, ponieważ produkcja ta nie przypomina niczego innego. Wymyka się jasnym definicjom niczym woda między palcami. To jednocześnie cięta satyra, poruszający dramat, thriller science-fiction i nostalgiczny sitcom – wszystko to stopione w unikalny, autorski stop pulsujący życiem.
Wielu widzów może zniechęcić się po pierwszym odcinku, odbierając go jako chaotyczny zbiór luźnych skeczy. Nie warto jednak wyciągać pochopnych wniosków. Drugi odcinek wszystko wyjaśnia, stawiając kropkę nad i z jubilerską precyzją. Nagle rozproszone żarty układają się w genialną mozaikę, przypadkowe detale stają się brzemiennymi w skutki symbolami i uświadamiasz sobie, że każdy kadr został skalibrowany z matematyczną dokładnością szaleńca. To właśnie w tym momencie serial odkrywa swoje prawdziwe karty, przyciągając uwagę z nieodpartą siłą grawitacji.
Stuart Bloom Couldn't Save the Universe to powiew lodowatego, świeżego powietrza w skostniałym świecie telewizyjnych formuł. To odważny, pełen energii i niezwykle humanistyczny projekt, który odważył się płynąć pod prąd i wygrał tę walkę. Jak na swój gatunek, serial jest bardzo dobry, choć uczciwie trzeba przyznać, że zdaje się on w ogóle nie posiadać konkretnego gatunku.
Za oryginalność, odwagę i zupełnie nieoczekiwane spojrzenie na ludzkość – ocena Gaya: 9/10. Oglądaj, chłoń każdą sekundę i pozwól, aby ten serial wywrócił do góry nogami twoje postrzeganie tego, jak głęboka i prawdziwa może być współczesna telewizja.
