Zadajcie sobie pytanie: kiedy ostatni raz oglądaliście komedię romantyczną i nie krzywiliście się z powodu jej wtórności? Hollywood od lat masowo produkuje lukrowane historie, w których idealni ludzie w nieskazitelnych dekoracjach rozwiązują wydumane problemy. Kino francuskie ma jednak na to swój własny sposób. Twórcy potrafią sprawić, że bohaterowie pozostają po prostu ludźmi.
Film „French Lover”, który zadebiutował na platformie Netflix, na pierwszy rzut oka wydaje się klasyczną opowieścią o Kopciuszku w odwróconym wydaniu. On to Abel Camara (w tej roli niezrównany Omar Sy), największa gwiazda kina we Francji, zmęczona blaskiem fleszy i nieszczerymi uśmiechami. Ona, Marion (grana przez Sarę Giraudeau), jest kelnerką z przedmieść Paryża, przechodzącą właśnie przez trudny rozwód. Ich przypadkowa sprzeczka w kawiarni uruchamia łańcuch zdarzeń, który doprowadza do zderzenia dwóch przeciwstawnych światów.
Mogłoby się zdawać, że widzieliśmy to już w „Notting Hill”. Na czym zatem polega wartość tej nowej produkcji?
Największym atutem filmu jest brak przesłodzenia. Reżyserka Nina Rives opiera narrację na niezwykłej naturalności aktorów. Omar Sy nie próbuje grać typowego, lukrowanego przystojniaka. Jego urok tkwi w ogromnej charyzmie, ironii i wrażliwości, którą jego bohater starannie maskuje. Z kolei Marion w interpretacji Sary Giraudeau jest całkowicie pozbawiona kompleksu ofiary. Nie mdleje z wrażenia przed statusem swojego nowego znajomego. Doskonale wie, czego chce, i nie zamierza zamieniać swojego prawdziwego, choć skomplikowanego życia na sztuczny blask czerwonych dywanów.
Historia ta pomaga zrozumieć, w jaki sposób współczesne kino redefiniuje temat granic osobistych. Francuzi usuwają z komedii romantycznej toksyczny patos „wybawicielstwa”. Bohaterowie nie ratują się nawzajem przed samotnością, lecz uczą się współistnienia przy zachowaniu własnej autonomii. Prawda psychologiczna zdecydowanie dominuje tu nad regułami bajki.
Czy miłość jest w stanie przetrwać pod ostrzałem setek obiektywów, gdy każdy krok oceniają miliony obcych ludzi? Film nie daje uproszczonych odpowiedzi, lecz pozostawia widza z bardzo przyjemnym odczuciem. To lekkie, wysmakowane estetycznie kino, które pozwala szerzej spojrzeć na równowagę między życiem publicznym a prywatnością w dobie, gdy każdy z nas prowadzi swoistą kronikę w mediach społecznościowych.
