Gwiazda Gliese 710, pomarańczowy karzeł znajdujący się w gwiazdozbiorze Węża, pędzi w kierunku Układu Słonecznego z prędkością, którą udało się właśnie zmierzyć z bezprecedensową dokładnością. Za 1,34 miliona lat obiekt ten wkroczy w obszar Obłoku Oorta – najbardziej odległej sfery naszego układu – i minie nas w minimalnej odległości zaledwie 2,4 miesiąca świetlnego, czyli około 13 tysięcy jednostek astronomicznych.
Badania zostały przeprowadzone przez zespół z hiszpańskiego Instytutu Nauk Kosmicznych ICE-CSIC pod kierownictwem Eloia Fernándeza. Naukowcy wykorzystali w nich dane z misji Gaia DR3 Europejskiej Agencji Kosmicznej oraz precyzyjne obserwacje naziemne wykonane instrumentem CARMENES. Wyniki tych prac zostały opublikowane na łamach czasopisma Astronomy & Astrophysics w 2026 roku. Z najnowszych obliczeń wynika, że Gliese 710, oddalona obecnie o 62 lata świetlne od Słońca, dotrze do nas nieco wolniej, niż wcześniej zakładano.
Analiza danych wykazała, że w ciągu 4,56 miliarda lat historii Układu Słonecznego doszło do około 12 tysięcy bliskich przelotów innych gwiazd w promieniu 1,6 roku świetlnego od Słońca. Statystycznie gwiazdy zbliżają się do naszego systemu na odległość 3,3 roku świetlnego średnio raz na 95 tysięcy lat. Przypadek Gliese 710 uznaje się za wyjątkowy, ponieważ tak bliskie spotkania zdarzają się zaledwie raz na 50 milionów lat.
Tego rodzaju przeloty nie są jedynie rzadkimi ciekawostkami astronomicznymi. Ich skumulowane oddziaływanie grawitacyjne stopniowo destabilizuje strukturę Obłoku Oorta, spychając komety zarówno do wnętrza układu, jak i wyrzucając je w przestrzeń międzygwiezdną. Badacze wskazują, że to właśnie tego typu interakcje mogą tłumaczyć pojawianie się w naszym sąsiedztwie obiektów międzygwiezdnych, takich jak 'Oumuamua czy kometa Borisov.
Jeżeli wokół Gliese 710 krążą planety, w przyszłości staną się one najbliższymi sąsiadami Ziemi, znajdując się zaledwie 300 razy dalej niż orbita Plutona. Zespół badawczy podkreśla przy tym ważny fakt: Układ Słoneczny nie jest izolowaną wyspą, lecz w geologicznych skalach czasu nieustannie podlega wpływom grawitacyjnym sąsiednich gwiazd.
Dzięki danym z misji Gaia oraz instrumentu CARMENES możliwe było stworzenie zaawansowanego modelu statystycznego, który wyeliminował wcześniejsze błędy systematyczne w szacowaniu ruchu gwiazd.
