Pod koniec sierpnia 2026 roku badacze uzyskali dostęp do dokumentacji medycznej, która stanowi kolejny rozdział w zagadkowej historii trójpalczastych znalezisk z Peru. Na stronie internetowej Tridactyls.org udostępniono dane w formacie DICOM, dotyczące wyodrębnionej czaszki z dużymi metalowymi implantami oraz niezwykłego okazu o skrzydlatej budowie, znanego jako Joy. Istota ta jest opisywana jako humanoid przypominający owada. Pliki te zostały udostępnione do analizy wykwalifikowanym specjalistom, a ich szczegółowość pozwala dostrzec detale, które dotychczas pozostawały ukryte przed wzrokiem obserwatorów.
Na początku września do Uniwersytetu San Luis Gonzaga w Ica trafiły kolejne trójpalczaste czaszki. Na zdjęciach opublikowanych przez Gonzalo Chaveza widać, że niektóre z nich zawierają intrygujące metalowe elementy. Szczególną uwagę przykuwa jedna z czaszek, na której powierzchni widoczna jest geometria przypominająca spiralę Fibonacciego lub elementy wzoru znanego jako kwiat życia. Choć obserwatorzy spierają się, czy jest to dzieło przypadku, czy celowy zamysł, sam fakt istnienia tak precyzyjnych struktur zmusza do głębszej refleksji nad pochodzeniem tych obiektów.
Równolegle przeprowadzono porównania w technologii trójwymiarowej. Zestawiono model współczesnej ludzkiej czaszki z nowym trójpalczastym okazem wyposażonym w duży metalowy implant oraz z ciężarnym okazem o nazwie Montserrat. Różnice w proporcjach, budowie oczodołów oraz ogólnej morfologii są natychmiast zauważalne. Metalowe wstawki nie wyglądają na przypadkowe zanieczyszczenia, lecz na precyzyjnie umieszczone komponenty, sprawiające wrażenie części bardziej złożonego systemu.
Obserwacje te opierają się na wcześniejszych badaniach naukowych. Tomografia komputerowa oraz wirtualne autopsje, przeprowadzone przez ekspertów, w tym doktora K.H. Funga oraz biegłego medycyny sądowej Jose Salse, wskazują na spójną strukturę biologiczną okazów takich jak Maria i Montserrat. Wykazano naturalne wydłużenie czaszki, której objętość jest o około 30 procent większa od ludzkiej, brak śladów sztucznej deformacji czy montażu, a także w pełni wykształcone stawy w trójpalczastych kończynach z czterema paliczkami. Badania potwierdzają również ślady przebytych za życia patologii i urazów. Datowanie radiowęglowe wskazuje, że Maria żyła około 1771 roku, z marginesem błędu 30 lat, co przypada na epokę kultury Nazca. Zespół uniwersytecki pod kierunkiem doktora Rogera Zunigi oraz niezależni eksperci potwierdzają harmonijną architekturę szkieletową, wykluczając posmiertne łączenie kości, oraz wskazują na obecność fragmentów DNA, które nie odpowiadają żadnym znanym ziemskim gatunkom.
Wszystko to dzieje się w czasie intensywnych prac prowadzonych przez uniwersytet. W styczniu 2026 roku placówka oficjalnie przyjęła sześć humanoidalnych okazów wraz z towarzyszącymi im artefaktami. Doktor Roger Zuniga potwierdza, że obecnie trwają badania rentgenowskie i tomograficzne, a także przygotowania do analiz genetycznych oraz datowania radiowęglowego we współpracy z renomowaną organizacją naukową. Władze uczelni wspierają projekt, a zespół złożony z ponad dziesięciu specjalistów z różnych dziedzin kontynuuje swoje prace badawcze.
Znaleziska te wielokrotnie stawały się przedmiotem zażartych sporów. Jedni widzą w nich dowód na istnienie nieznanej formy życia, inni traktują je jako skomplikowane artefakty. Teraz jednak, gdy materiały znajdują się pod opieką państwowego uniwersytetu, a dane medyczne są stopniowo otwierane dla niezależnych analiz, dyskusja przesuwa się w stronę konkretnych faktów. Czym dokładnie są te implanty? Jaki jest ich skład chemiczny? W jaki sposób wchodzą w interakcję z tkanką kostną? Dlaczego na jednej z czaszek widnieje tak uporządkowana geometria? Dlaczego suma danych anatomicznych, tomograficznych i datowań wskazuje na organizmy, które niegdyś żyły i znacząco różniły się od znanych nam ludzi?
Odpowiedzi na te pytania wciąż pozostają nieznane, choć same zagadki stają się coraz bardziej palące. Każde nowe zdjęcie i każdy udostępniony plik dodają szczegółów do obrazu, który wciąż wymaga rozszyfrowania. Im więcej danych trafia do opinii publicznej, tym wyraźniejsze staje się poczucie, że nie mamy do czynienia jedynie z dziwnymi szczątkami, lecz z czymś, co może trwale zmienić nasze postrzeganie historii regionów pustynnych południowego Peru.
