Stan na 1 lipca 2026 r.: w Unii Europejskiej pełne licencje zgodne z MiCA uzyskały zaledwie 244 firmy z sektora kryptowalut. Z blisko trzech tysięcy podmiotów działających wcześniej na rynku, tylko niewielki ułamek zdołał pomyślnie przejść restrykcyjną selekcję. Liczba ta może wydawać się skromna, jednak kryje się za nią fundamentalna zmiana w podejściu Europy do aktywów cyfrowych.
Rozporządzenie MiCA to ujednolicone przepisy dla wszystkich państw UE, obejmujące wymogi kapitałowe, zarządzanie ryzykiem, ochronę klientów oraz transparentność. Organy nadzorcze dążą do ochrony inwestorów detalicznych przed krachami rynkowymi i oszustwami. W praktyce oznacza to jednak wysokie bariery wejścia. Mniejszym i średnim platformom trudno jest zgromadzić wymagany kapitał oraz stworzyć europejskie struktury z dyrektorami będącymi rezydentami.
Liderem są Niemcy z 57 licencjami, a kolejne miejsca zajmują Holandia i Francja. Kraje te tradycyjnie stosują bardziej rygorystyczne podejście do finansów, dlatego jako pierwsze zaczęły wydawać zezwolenia. Pozostałe 22 jurysdykcje pozostają w tyle. W rezultacie najwięksi gracze, tacy jak Binance czy Bybit, są zmuszeni albo do wycofania się z UE, albo do ograniczania usług dla europejskich użytkowników.
Wiele firm już teraz spogląda w stronę Dubaju. Tamtejsze regulacje są łagodniejsze, podatki niższe, a dostęp do kapitału szybszy. Dla europejskich użytkowników oznacza to mniejszy wybór i wyższe prowizje – lub też przejście na nieuregulowane platformy wiążące się z większym ryzykiem. Pieniądze, podobnie jak woda, szukają drogi najmniejszego oporu.
Dla przeciętnego inwestora z UE sytuacja jest jasna: bezpieczne giełdy staną się droższe i bardziej konserwatywne, natomiast te ryzykowne – trudniej dostępne. Osoby, które nie chcą tracić dostępu do rynku, już teraz przenoszą swoje aktywa do jurysdykcji o bardziej elastycznych przepisach. To nie tylko statystyka, lecz realna redystrybucja przepływów kapitałowych.
Ostatecznie MiCA nie zniszczy sektora krypto w Europie, ale znacząco zawęzi krąg legalnie działających podmiotów. Ci, którzy przetrwają, zyskają przewagę konkurencyjną. Pozostali przeniosą się tam, gdzie przepisy pozwalają na szybszy wzrost.
