Jak zamienić to, co nieustannie się porusza, w to, co nieruchome? Na to pytanie niemiecka artystka Eleonor Kopka odpowiada, przenosząc dziwaczne formy ze swoich ręcznie rysowanych animacji do ceramicznych rzeźb.
Proces zaczyna się od stworzenia trójwymiarowego obiektu, jego animacji, a następnie wyboru poszczególnych kadrów do przełożenia na glinę. Tak powstają serie zatrzymanych momentów z tego, co wcześniej wiło się na ekranie. To podejście idealnie pasuje do prac Kopki, pełnych ekscentrycznych form, nieoczekiwanych przeobrażeń i humoru, który każe zgadywać, co będzie dalej.
Mieszkająca w Lyonie artystka początkowo studiowała ilustrację i grafikę warsztatową, ale zawsze ciążyła ku muzyce i instalacjom. Sama opanowawszy animację, „po prostu z tym pobiegła”. W 2025 roku Kopka ukończyła terminowanie w ceramice, otwierając nowy sposób eksperymentowania z relacją między ruchem a formą.
„Fascynuje mnie przeciwstawienie animacji i rzeźby: animacja utrwala ruch w ramach ekranu, a rzeźba istnieje w fizycznym świecie, lecz pozostaje zamrożona” — wyjaśnia. To badanie związku dwóch światów jest szczególnie aktualne teraz, gdy cyfrowe i materialne coraz częściej się przecinają w twórczości.
Animacja u Kopki często powstaje bez storyboardu: kadr po kadrze, dokąd zaprowadzi. Ta improwizacyjna metoda jest ryzykowna — czasem trzeba wyciąć całe sceny — ale właśnie ona rodzi organiczne transformacje. Przykładem jest krótkometrażówka MOLD z 2025 roku, w której podświadomie odbiły się przeżycia ciąży: szaleństwo nowego życia, piękna, a zarazem niedorzeczna reakcja łańcuchowa.
Artystka ceni, gdy prace wywołują śmiech lub lekkie zaniepokojenie, ale bez ironii. „Poważnie traktuję swoją pracę i chcę, żeby ludzie widzieli i humor, i piękno” — mówi. Podobna równowaga ujawniła się także w teledysku dla jazzowego muzyka Adama O’Farrilla, w którym badane są zachwyt i zmienność czasu.
Po urodzeniu dziecka rok temu Kopka przeszła okres, gdy twórczość zeszła na drugi plan. Wracając do pracowni, znów sięga po pracę ręczną: „Często patrzę w głąb siebie i pozwalam rękom prowadzić, nie zastanawiając się zbyt wiele. W ceramice szczególnie inspiruje samo położenie rąk na glinie i zobaczenie, co z tego wyjdzie”.
Tak osobiste zmiany popychają artystkę ku nowemu dialogowi między ulotnym a wiecznym. Jej prace przypominają, że nawet w cyfrowej epoce dotknięcie materiału potrafi przywrócić poczucie prawdziwego czasu i ciała.




