OpenAI heeft samen met biotechbedrijf PerturbAI en Scripps Research gedemonstreerd hoe gedistribueerde AI-agenten het werken met enorme hoeveelheden biologische data kunnen versnellen.
Het team gebruikte duizenden agenten op basis van GPT-Rosalind om de whole-brain CRISPR atlas te analyseren — gegevens over de invloed van genverstoringen op miljoenen hersencellen van muizen. Elke agent bestudeerde één gen: analyseerde cellulaire reacties, zocht verbanden in de wetenschappelijke literatuur en stelde mogelijke verklaringen voor.
Het hele proces duurde 32 minuten. Onderzoekers schatten dat een vergelijkbare handmatige analyse en literatuurstudie per gen enkele maanden tot een jaar zou kunnen duren.
Wat is de kern
De AI voerde geen nieuwe experimenten uit en bewees de oorzaak van de ziekte niet. Hij verwerkte snel de al bestaande gegevens, vond patronen en stelde hypotheses voor die wetenschappers nu in het laboratorium kunnen toetsen.
De resultaten werden samengebracht in een reasoning atlas — een kaart waarin genen, cellulaire effecten, wetenschappelijke publicaties en mogelijke mechanismen met elkaar verbonden zijn. Zo'n atlas helpt onderzoekers om niet handmatig door de gegevens te hoeven spitten, maar meteen de meest veelbelovende richtingen te zien.
Waarom dit belangrijk is
De grootste waarde van het project is de schaal. Duizenden agenten verwerkten parallel gegevens over miljoenen cellen en citeerden meer dan 700 wetenschappelijke bronnen. Ter vergelijking: een enkele agent gebruikte in dezelfde test slechts 11 bronnen.
In een blinde vergelijking kozen biologen vaker voor de rapporten van de gedistribueerde agenten — in 75% van de gevallen. Dat betekent niet dat de AI altijd gelijk heeft, maar het laat zien dat het systeem nuttige en goed onderbouwde onderzoeksconclusies kan opleveren.
Wat er werd gevonden
Onder de hypotheses bevonden zich onverwachte verschillen in de werking van de genen Tsc1 en Tsc2 in het cerebellum: verstoring van Tsc2 veranderde de activiteit van tientallen genen, terwijl Tsc1 vrijwel geen effect had.
Een ander voorbeeld betreft het gen DCTN1, waarvan mutaties in verband worden gebracht met een zeldzame neurodegeneratieve aandoening — het syndroom van Perry. Verstoring van dit gen verhoogde de expressie van genen die betrokken zijn bij de synthese van cholesterol. Dit is geen vastgestelde oorzaak van de ziekte, maar een mogelijk spoor dat verder onderzoek vereist.
Wat nu verder
De reasoning atlas is al beschikbaar voor onderzoekers: hij kan worden gebruikt om nieuwe hypotheses te vinden en experimenten te plannen.
De partners beschouwen de aanpak als een manier om sneller potentiële aangrijpingspunten voor medicijnen te vinden. Als de methode op andere gegevens wordt bevestigd, kan zij de zoektocht naar nieuwe geneesmiddelen systematischer maken. Maar dit is voorlopig een vroege fase: de AI levert ideeën aan, en de definitieve conclusies blijven aan de wetenschappers en laboratoriumexperimenten.