Het is alweer een hele tijd geleden dat we een actiefilm op het witte doek zagen die zo eerlijk, krachtig en oprecht cool is. The Master, ook bekend als A Working Man, is niet zomaar een dertien-in-een-dozijn actiefilm; het is een terugkeer naar de gouden standaarden van het genre, waarin het plot meedogenloos ten dienste staat van de actie en elke klap fysiek gewicht in de schaal legt.
De regie is in handen van de onvermoeibare David Ayer, die zijn vakmanschap al eerder bewees met rauwe producties als Fury en The Beekeeper. Het absolute hoogtepunt van de film is echter het scenario, geschreven door Sylvester Stallone zelf, gebaseerd op de populaire boekenreeks van Chuck Dixon over de voormalige geheim agent Levon Cade.
Die invloed voel je in werkelijk elke scène. Het hart van de film klopt met hetzelfde ritme dat ons destijds deed meeleven met Rocky Balboa: het verhaal van een eenvoudige arbeider, in dit geval een voormalig speciaal agent die nu als bouwopzichter werkt en enkel droomt van een rustig leven met zijn dochter. Wanneer de dochter van zijn baas echter wordt ontvoerd, ziet Levon zich genoodzaakt zijn oude leven weer op te pakken en zijn dodelijke vaardigheden in te zetten om in zijn eentje een weg te banen door een duister misdaadsyndicaat.
Waarom deze film zo goed uitpakt? De film blinkt uit in absolute dynamiek en brutaliteit. Het is een productie die zich totaal niet schaamt voor zijn aard. Dit is geen intellectuele thriller die zich voordoet als actie, maar een actieheld die trots is op zijn genre. De gevechten zijn kort en krachtig, de achtervolgingen dynamisch en de criminelen kleurrijk. Levon zelf opereert met een beangstigende efficiëntie die we kennen uit de beste films van Statham.
Bovendien wordt het verhaal gaandeweg steeds krankzinniger. Wat begint als een intiem drama over een vermist meisje, eindigt in een diepe duik in de onderwereld met zijn eigen regels, vreemde personages en excentrieke schurken. Er is hier nauwelijks tijd om je te vervelen.
Toch hebben we één serieus punt van kritiek: de speelduur van 116 minuten had best iets korter gemogen. Sommige scènes in de tweede helft hadden gemakkelijk ingekort kunnen worden, waardoor de film nog vloeiender zou aanvoelen. Als de makers vijftien tot twintig minuten hadden geschrapt, had onze beoordeling nog hoger kunnen uitvallen.
Het is lang geleden dat we zoiets hebben gezien. The Master vindt het genre niet opnieuw uit, maar omarmt de klassieke formule van de mannelijke actiefilm met veel plezier. Waarom veranderen wat nog steeds werkt? De film bevat elementen van oude Stallone-films, een vleugje John Wick, wat Taken, invloeden van The Beekeeper en natuurlijk de kenmerkende stijl van Statham. Hij is brutaal, onverstoorbaar en uiterst overtuigend als een man die je beter met rust kunt laten.
De sfeer ademt de geest van de jaren negentig, maar dan met een moderne, verfijnde esthetiek. Het is een geaard en stijlvol verhaal waarin de held geen pompeuze monologen houdt, maar simpelweg zijn werk doet in stilte. Onze conclusie is positief: het is een heldere, krachtige en emotionele rit die je van begin tot eind op het puntje van je stoel houdt. Onze beoordeling is een 8,9 op 10. We kijken nu al uit naar het tweede deel.
Goed nieuws voor de fans: het succes is niet onopgemerkt gebleven. The Master 2 staat al op de planning voor 2026, met de werktitel Severance Pay. Het verhaal van Levon Cade krijgt dus een logisch en naar verwachting nog harder vervolg. Als je films mist waarin de held problemen oplost met daden in plaats van woorden, dan is The Master een absolute aanrader. Zet de lichten uit en bereid je voor op een krachtige dosis adrenaline.
Stel je Jason Statham voor in een vuile bouwhelm en werkjas. In de ene hand houdt hij keurig opgevouwen blauwdrukken en een kop hete koffie, terwijl hij met de andere hand met ijzige kalmte een schurk in een duur pak uitschakelt zonder een druppel te morsen. Een perfecte illustratie van hoe Levon Cade te werk gaat: stil, professioneel en zonder ruimte voor fouten.
