"Vision Quest" is een rustig, bedachtzaam en visueel luxueus vervolg op het verhaal van Vision na "WandaVision". De serie is veel langzamer en stiller dan zijn voorganger: er is bijna geen dynamiek, het tempo is opzettelijk bedaard. Juist daardoor ontstaat bij een deel van de kijkers een gevoel van verveling. Maar juist dat ritme maakt het mogelijk om werkelijk diep in het verhaal te duiken. "Vision Quest" is een bewuste afwijzing van de drukte. Als de eerste serie schreeuwde, dan fluistert zijn opvolger in je oor. En dat gefluister zuigt je met huid en haar mee in de diepte, en biedt de kijker een volstrekt andere, veel rustigere en bedachtzamere ervaring.
De geest als doolhof
White Vision, die in de finale van de vorige serie zijn vrijheid verwierf, houdt zich nu schuil. Zijn belangrijkste strijd vindt niet plaats op het slagveld, maar in zijn eigen geest. De makers hebben zijn bewustzijn omgevormd tot een uniek "denkdoolhof". Hier, te midden van echo's uit het verleden, gaan digitale spoken van Tony Stark met hem in gesprek. En natuurlijk de terugkeer van James Spader als Ultron — opgesloten, maar daardoor niet minder gevaarlijk en briljant. Hun dialogen vormen de intellectuele en emotionele ruggengraat van de serie. Tegelijkertijd ontvouwt zich in de echte wereld de verhaallijn van de volwassen geworden Thomas Shepherd, wiens mysterieuze band met Visions erfenis de spanning erin houdt.
De helden zoeken een antwoord op de centrale vraag: wie ben ik. Halverwege het seizoen klinken voortdurend zinnen als: "Ik ben wie ik ben", "Ik ben", "Ik ben die ik ben" enzovoort.
Visueel extatisch en meesterlijke haken
Het beeld in de serie is een aparte kunstvorm. Het camerawerk en de artistieke vormgeving van het "denkhuis" roepen ware visuele extase op. De serie speelt meesterlijk met de aandacht van de kijker: de finale van de eerste aflevering laat je niet gewoon op adem komen, maar dwingt je onmiddellijk de tweede op te zetten, en die overvalt de kijker vervolgens met een krachtige plotwending. En tegen de vierde aflevering, wanneer eindelijk de volwaardige special effects op gang komen, besef je dat Marvel al die tijd niet simpelweg tijd aan het rekken was, maar de grond aan het voorbereiden was voor een visueel vuurwerk. Tegen het einde van de tweede aflevering voel je al lichamelijk dat hoogste genot van hoe prachtig elk moment is gefilmd.
Vanaf de eerste aflevering ziet alles er duur en stijlvol uit, en tegen het einde van de tweede begint het echte visuele genot. De cameramensen en artiesten hebben duidelijk met liefde voor detail gewerkt — van belichting en compositie tot de algehele sfeer. Dit is een van die gevallen waarin je gewoon kunt kijken naar hoe het gefilmd is en daarvan kunt genieten.
De prijs van meditatief zijn
Maar voor die diepgang moet je betalen. En die prijs is het tempo. Dynamiek is hier inderdaad afwezig, die is opgelost in reflectie. De vijfde en zesde aflevering blijven openlijk steken. De serie dreigt te verdrinken in haar eigen melodramatiek, wanneer lange gesprekken de toch al trage vertelling beginnen af te remmen. Dit is precies het geval waarin meditatief zijn op het randje van verveling balanceert, en niet elke kijker is bereid door deze beproeving van geduld heen te gaan. Velen missen de vaart, maar juist deze bedaardheid maakt het mogelijk om diep door te dringen in de gemoedstoestand van de hoofdpersoon.
Conclusie: van Gaya eerlijke 8.2 van de 10
Als "WandaVision" voor originaliteit, stijl, regie en emotionele lading terecht rond de 9.4 krijgt, dan is "Vision Quest" een ander verhaal. Rustiger, meer intiem, hier en daar langdradig, maar nog steeds intelligent en mooi. Het eindcijfer is 8.2/10. Kijken is zeker de moeite waard, vooral voor wie bereid is tot een langzame onderdompeling in plaats van voortdurende actie.
