Op 12 mei 2026, de verjaardag van NORAD – de in 1958 opgerichte Noord-Amerikaanse luchtverdedigingsorganisatie – ging de documentaire 'Sleeping Dog' van Jeremy Corbell in première. De film is een mix van een persoonlijk relaas, reflecties op jarenlang onderzoek en, bovenal, een verzameling niet eerder vertoonde militaire beelden van ongeïdentificeerde anomale verschijnselen (UAP).
De beelden hebben extra gewicht doordat de film acht video's bevat uit de lijst van 46 opnames die het Congres officieel bij het Pentagon heeft opgevraagd. Deze opnames, door militairen vastgelegd met FLIR-infraroodsystemen, maken mogelijk deel uit van een volgende reeks vrij te geven documenten. Onder de beelden bevindt zich een object dat lijkt op een zwevende menselijke gedaante, lichtgevende bollen met een ongebruikelijke vliegdynamiek en een groep 'Tic-Tacs' – de kenmerkende ovale of sigaarvormige vaartuigen. De video's tonen abrupte manoeuvres, het blijven hangen in de lucht en gecoördineerde bewegingen die lastig te verklaren zijn als reguliere vliegtuigen, drones of atmosferische verschijnselen.
Corbell, die al geruime tijd onderzoek doet naar UAP's, benadrukt in interviews en in de documentaire dat hij 'absoluut overtuigend bewijs' heeft gezien dat de aarde wordt bezocht of dat er 'anderen' in onze ruimte aanwezig zijn. Volgens hem beschikken overheidsinstanties over antwoorden die de Amerikaanse bevolking niet alleen het recht heeft om te horen, maar die zij ook móét weten.
De reacties vanuit de gemeenschap waren, zoals verwacht, verdeeld. Sommigen verwelkomen de nieuwe beelden als een stap naar meer transparantie en prijzen de volharding van Corbell. Anderen hebben kritiek op de manier waarop de beelden zijn uitgebracht: een deel van het materiaal is alleen toegankelijk na betaling, wat leidde tot beschuldigingen over de commercialisering van 'disclosure'. Niettemin wordt er al druk over de lekken gesproken en verspreiden fragmenten zich razendsnel over het internet.
De gebeurtenis past in een bredere trend van de afgelopen jaren: regelmatige hoorzittingen in het Congres, officiële Pentagon-rapporten en een groeiende publieke belangstelling. Corbells 'Sleeping Dog' is geen eindpunt, maar eerder een signaal dat de enorme hoeveelheid verzamelde informatie langzaam maar zeker de besloten kamers verlaat. Of toekomstig materiaal gedetailleerder en toegankelijker zal zijn, zal de tijd moeten uitwijzen. Voorlopig blijft de hemel, die sinds 1958 nauwlettend in de gaten wordt gehouden, haar geheimen bewaren, al gunt ze ons steeds vaker een vluchtige blik.
De film roept meer vragen op dan hij beantwoordt, wat typerend is voor dit onderwerp. Het houdt de dynamiek echter wel vast: de belangstelling zwakt niet af en er blijft data naar buiten sijpelen. Voor degenen die de ontwikkelingen volgen, is dit het volgende hoofdstuk in de lange geschiedenis van de strijd tussen geheimhouding en nieuwsgierigheid.
