Vier gebruikers wisselen verstrengelde fotonen uit via zes paarsgewijze kanalen over een afstand van 20 km, en daarbij vertrouwt niemand de meetapparatuur — het resultaat bevestigt toch een echte kwantumverbinding.
Een Chinese groep onder leiding van He Lu heeft experimenteel measurement-device-independent verificatie en kwantificering van verstrengeling gerealiseerd in een volledig verbonden time-bin-kwantumnetwerk. De onderzoekers gebruikten een breedbandbron op periodiek gepolde lithiumniobaat op een isolator en dichte golflengtemultiplexing om alle zes paarsgewijze verstrengelde kanalen tussen vier gebruikers te verdelen over optische vezel van 20 km lengte. De vertrouwde invoertoestanden werden gecodeerd in de polarisatievrijheidsgraad van dezelfde fotonen die de time-bin-verstrengeling droegen — dit maakte het mogelijk om zonder extra fotonen en zonder actieve stabilisatie van lange lijnen te werken.
Gewone verstrengelingswitnessen kunnen zich vergissen als de meetinstrumenten onbetrouwbaar zijn. Hier werden de metingen echter onafhankelijk van de apparaten uitgevoerd: de polarisatiecodering diende als een soort "interne referentie" die er niet van afhangt hoe de detectoren de fotonen precies registreren. Stelt u zich een weegschaal voor waarvan de uitlezing vervalst kan worden — maar u kent toch het exacte gewicht, omdat u vooraf een bekende referentie rechtstreeks in het te meten object hebt ingebouwd.
Alle zes verbindingen vertoonden negatieve waarden van de MDI-witness, die de scheidbaarheidsdrempel met meer dan honderd standaardafwijkingen overschreden. De verstrengeling bleef behouden zonder actieve fasecorrectie in de vezel, wat de opschaling vereenvoudigt.
De resultaten, gepubliceerd in Physical Review Letters 30 september 2026, tonen een praktische weg naar betrouwbare karakterisering van verstrengeling in grote netwerken, waar meetapparatuur gecompromitteerd kan zijn.
Nu kunnen kwantumnetwerken groeien zonder absolute betrouwbaarheid van elke detector op de lijn te vereisen.
