Zwaartekracht leek volledige vrijheid te vereisen om kwantumverstrengeling tussen deeltjes tot stand te brengen. Nieuw werk weerlegt die beperking: de protocollen werken ook in star verankerde systemen, zoals koolstofnanobuisjes, waarbij de verstrengelingsfase behouden blijft met slechts kleine correcties.
Een groep onderzoekers publiceerde de resultaten op 28 september 2026 in een peer-reviewed tijdschrift van de American Physical Society. De wetenschappers modelleerden en analyseerden het gedrag van twee massieve objecten die in nanobuisjes waren geplaatst, waar mechanische beperkingen een vrije val onmogelijk maken. In plaats daarvan induceerde de zwaartekrachtinteractie verstrengeling, en de fase bleef behouden met correcties van niet meer dan enkele procenten.
Verstrengeling is hier een toestand waarin het meten van het ene deeltje onmiddellijk de toestand van het andere bepaalt, ongeacht de afstand. In nanobuisjes lijkt dit op twee dansers die door onzichtbare draden met elkaar verbonden zijn: zelfs als hun bewegingen door de muren van de zaal worden beperkt, blijft het ritme synchroon, slechts licht verstoord door stoten tegen de omheining.
Het experiment verruimt de mogelijkheden om de kwantumnatuur van de zwaartekracht te toetsen. Voorheen vereisten zulke tests gewichtloosheid of vrije val, zoals in ruimtemissies. Nu volstaan laboratoriumopstellingen met nanostructuren, wat de toetsing toegankelijker en beter herhaalbaar maakt.
De resultaten, gepubliceerd in de peer-reviewed uitgave van APS op 28 september 2026, tonen aan dat kleine correcties het effect niet tenietdoen, maar het slechts verfijnen. Dit opent de weg naar experimenten op de grond, waar de zwaartekracht kwantumtrekken vertoont zonder ingewikkelde infrastructuur.
Zo komt de kwantumzwaartekracht dichter bij het alledaagse laboratorium, in plaats van het domein van orbitale stations te blijven.
