Eind augustus 2026 kwamen in de steppen van Centraal-Kazachstan twee Przewalskiveulens ter wereld — een gebeurtenis die de lokale steppen in meer dan tweehonderd jaar niet hadden gezien. Beide hengstveulens werden geboren in een verblijf van het herintroductiecentrum Alibi in het reservaat Altyn Dala: het eerste op 22 augustus bij de zevenjarige merrie Tessa, het tweede op 31 augustus bij de merrie Umbra. Hun gezamenlijke vader, de hengst Zorro, heeft dit moment helaas niet meer mogen meemaken.
Het Przewalskipaard, of kertagy in het Kazachs (Equus ferus przewalskii), is de enige overgebleven wilde verwant van het huispaard. In het verleden bewoonde het uitgestrekte steppengebieden van Rusland tot Mongolië en Noord-China, waarbij het de rol van een ware ecosysteemingenieur vervulde: door droge vegetatie te eten, verminderde het het risico op branden, met zijn hoeven woelde het de bodem om en verspreidde het zaden. Tegen het midden van de 19e eeuw was de populatie in Kazachstan verdwenen — een gevolg van kolonisatie, het omploegen van land, de jacht en kruisingen met huispaarden.
Vandaag de dag wordt de soort officieel erkend als tot voor kort in het wild uitgestorven, en nu — volgens de classificatie van de IUCN — als bedreigd. De herleving werd mogelijk gemaakt dankzij Europese dierentuinen: in de afgelopen drie jaar zijn 22 exemplaren vanuit de dierentuin van Praag en Tierpark Berlin naar Kazachstan overgebracht. Het doel is om het aantal op veertig te brengen, om zo een zelfvoorzienende populatie te vormen.
De geboorte van de veulens in het reservaat Altyn Dala, waar ook de populaties saiga's en koelans zich succesvol herstellen, is een belangrijk bewijs van de aanpassing van de dieren aan het lokale klimaat en het gebied. Volgens Aljona Krivosjejeva, natuurbeschermingsdirecteur van de Associatie voor het Behoud van de Biodiversiteit van Kazachstan, is dit een direct bewijs van het succes van de herintroductie. Nu staan specialisten voor een nieuwe taak: het observeren van de groei en ontwikkeling van de eerste generatie die op Kazachse bodem is geboren.
Dit voorval herinnert ons eraan hoe nauw het lot van soorten en menselijke beslissingen met elkaar verweven zijn: van vernietiging tot doelgerichte terugkeer. De steppe, die ooit leeg was, krijgt geleidelijk haar voormalige bewoners terug, wier activiteiten het evenwicht van het hele ecosysteem ondersteunen.
Het succes van het project laat zien dat de natuur zelfs na een lange onderbreking in staat is zich te herstellen, mits de mens overstapt van exploitatie naar bewuste ondersteuning.
