De religie in gegaan: afstand doen van je rol als schepper?

❓VRAAG:
Veel mensen komen in zware tijden in hun leven tot religie. Ik bevind me nu precies in zo'n situatie, en daaruit is deze vraag ontstaan. Is de toetreding tot religie een afstand doen van je rol als schepper? En de wens om de verantwoordelijkheid aan iemand anders over te dragen?
❗️ANTWOORD lee:
Ja, in feite wel. En bovendien gaat het hier niet zomaar om ‘de religie in gaan’. Hier is eerder het thema: de kerk (het klooster) in gaan. En daar zit je niet zomaar en naar de muur te staren, daar heb je je eigen werkrooster, dagindeling, verplichtingen en meestal heel beperkte tijd voor ‘vrije gedachten’.
Dat wil zeggen, de mens wordt door die andere atmosfeer zo opgetraind dat hij ver weggaat van de vroegere ‘problematische frequenties’. Dienovereenkomstig wordt dat ervaren als redding, verlichting en dankbaarheid voor de geboden weg.
Als we echter in het algemeen over het thema praten – ‘het ging slecht, ik rende weg om kaarsjes te gaan branden’, dan is dat zowel een verlegging van de aandacht als een soort training in het afwerpen van negativiteit. Hier is het passend om eraan te herinneren dat kerken al millennia bestaan, terwijl psychologen pas honderd jaar geleden zijn opgekomen en nog maar heel recent geneigd waren patiënten met stroom te ‘behandelen’…