Bir İngiliz komedisi düşünün ki mizahın aynı anda hem zekice, hem zarif hem de kahkahalarla güldürücü olabileceğini kanıtlasın. Fackham Hall, lüks konakları, aristokratik tavırları ve alıntı yapmak isteyeceğiniz kadar ince bir sarkazm sunuyor.
Kısaca Konu. Küçük bir dolandırıcı olan Eric Noon, zengin İngiliz Davenport ailesinin konağında uşak olarak işe başlar ve doğal olarak evin kızı Rose'a âşık olur. Her şey yolunda giderken, konakta bir cinayet işlenir ve kahramanımız baş şüpheli durumuna düşer. Şimdi Eric'in hem gerçek katili bulması hem de Rose'un kalbini kazanmak için rakiplerini alt etmesi gerekmektedir. Klasik bir İngiliz dedektif hikayesinin başlangıcı; ancak ne kadar çarpıcı bir sunumla!
Neden bir şaheser?
- Damian Lewis. Kesinlikle eşsiz. Her repliği ayrı bir mini tiyatro gösterisi gibi. O kadar rahat ve ironik oynuyor ki her sahneden sonra alkışlamak istiyorsunuz.
Bu aktörün ekranda ne kadar etkileyici olduğunu unuttuysanız, sadece "Milyarlar" dizisini hatırlayın. Milyonlarca izleyici için o, sonsuza dek Bobby Axelrod olarak kalacak: acımasız, hesapçı, inanılmaz derecede karizmatik bir Wall Street kurdu. "Milyarlar"da Lewis, tek bir bakışla ve sakin, kendinden emin konuşmasıyla rakibinin imparatorluğunu yok edebilen bir adamı canlandırmıştı. Mutlak bir güç, zeka ve gizli bir saldırganlık yayıyordu.
Ve işte aynı aktör, "Fackham Hall"da en ince İngiliz komedi zamanlamasının ustalık dersini veriyor!
Bu tam bir oyunculuk şoku. Lewis, o kendine özgü manyetizmayı ve sarsılmaz özgüveni alıyor, ancak bunu finansal dolandırıcılıklara değil, aristokratik sarkazma yönlendiriyor. Saçma, entelektüel esprilerini, Axelrod'un milyarlarca dolarlık anlaşmaları kapattığı o tamamen ciddi, "taş" yüz ifadesiyle yapıyor. İşte bu tezatlık, onun komedi performansını bu kadar yıkıcı kılıyor.
Dahi bir milyarder sosyopatı oynamak başka bir şeydir. Ancak lüks bir İngiliz malikanesinde kaşını zarifçe kaldırarak seyirciyi kahkahalara boğmak, gerçek bir ustanın seviyesidir. Lewis, her türlü türe hakim olduğunu kanıtlıyor ve sert Ax'ten eksantrik bir İngiliz aristokratına dönüşümünü izlemek, başlı başına eşsiz bir zevk.
Sırf onun performansı için bile bu filmi izlemeye değer!
- Lüks Atmosfer. Malikaneler, kostümler, görgü kuralları, davetler – her detayına özen gösterilerek çekilmiş. Bu zarafet fonunda öyle komedi incileri sergileniyor ki, yaratılan tezat kusursuzca işliyor.
- "Kazara" Mizah. Şakalar abartılmaz, kahkahalarla zorla çıkarılmaz; sohbetlerde doğal bir şekilde ortaya çıkar ve bu yüzden tam isabet sağlar.
O meşhur düğün sahnesi. Bu bir spoiler değil; filmin entelektüel mizahının zirvesi. Sahne o kadar zekice, ince ve komik kurgulanmış ki tekrar tekrar izlemek istiyorsunuz. İngiliz mizahının sevildiği her şey burada mevcut: durumların absürtlüğü, oyuncuların kusursuz komedi zamanlaması ve alıntılamak isteyeceğiniz diyaloglar.
— Rose, nasıl uyudun?
— Yatakta yatarak ve gözlerimi kapatarak.
Filmde bu tür onlarca diyalog var. Hepsi, mizahı daha da komik hale getiren o meşhur İngiliz soğukkanlılığıyla söyleniyor. Üstelik bu bir "şaklabanlık" değil; bu, sadece dinlemekle kalmayıp gerçekten "duymanız" gereken entelektüel bir komedi.
🎬Karar. Yarım saat içinde her izleyici gülmeye başlayacak – ya da en azından kıkırdayacak. Bu, bir filmin aynı anda hem eğlendirdiği hem de ustalığıyla hayran bıraktığı ender durumlardan. Damian Lewis burada en iyi formunda ve tüm oyuncu kadrosu (Ben Radcliffe, Thomasin McKenzie, Tom Felton) filme kusursuz bir şekilde uyum sağlıyor.
Gaya Puanı: 7.8/10 🥂
