Oficjalny harmonogram posiedzeń FOMC oraz dane BMO Economics wskazują na to, że 17 czerwca 2026 roku amerykańska Rezerwa Federalna utrzyma główną stopę procentową na poziomie 4,25–4,50 procent, mimo narastającej presji na poluzowanie polityki pieniężnej. Wynik ten nie jest podyktowany krótkoterminowymi wahaniami inflacji, lecz trwałym splotem ograniczeń strukturalnych i priorytetów instytucjonalnych.
Siły strukturalne wyznaczają sztywne ramy działania: mandat Fed wymaga jednoczesnej kontroli inflacji i zatrudnienia, przy czym doświadczenia z lat 2018–2019 pokazują, że przedwczesne obniżki stóp prowadziły do ponownego przyspieszenia wzrostu cen. Według raportu BMO inflacja bazowa już czwarty rok z rzędu pozostaje powyżej celu wynoszącego 2 procent, podczas gdy rynek pracy wykazuje oznaki stopniowego schłodzenia bez gwałtownego wzrostu bezrobocia. Te dwa czynniki generują inercję, sprawiając, że jakakolwiek obniżka stóp wymaga przekonujących dowodów na trwałe spowolnienie dynamiki cen.
Obecnie kluczowe znaczenie będą miały dane, które napłyną do połowy czerwca: majowy wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych oraz raport o zatrudnieniu. Kierownictwo Fed publicznie zadeklarowało potrzebę uzyskania „większej pewności” co do trajektorii inflacji, a zobowiązanie to ogranicza pole manewru banku centralnego. Ukrytym czynnikiem pozostaje cykl polityczny: w 2026 roku część członków FOMC bierze pod uwagę możliwe zmiany w składzie Kongresu i administracji, co potęguje skłonność do zachowania ostrożności.
Układ interesów ukazuje rzadką zbieżność stanowisk: banki oraz wysoko zadłużone korporacje czerpią korzyści z utrzymania wysokich stóp, ponieważ wspiera to marże kredytowe, podczas gdy eksporterzy i sektor nieruchomości opowiadają się za obniżkami. Głos tych pierwszych ma jednak większą wagę ze względu na ich wpływ na stabilność finansową — priorytet, którego Fed nie może zignorować.
Najbardziej prawdopodobnym scenariuszem jest pozostawienie stóp bez zmian. Mechanizm jest prosty: napływające dane najpewniej wskażą inflację w przedziale 2,4–2,6 procent oraz bezrobocie na poziomie około 4,2 procent. Wartości te nie dają wystarczających podstaw do łagodzenia polityki, dlatego komitet woli poczekać na posiedzenia lipcowe i wrześniowe. Dwa najsilniejsze kontrargumenty — nieoczekiwany spadek inflacji poniżej 2,3 procent lub gwałtowny wzrost bezrobocia powyżej 4,5 procent — mogłyby zmienić tę decyzję, lecz oba wymagają potwierdzenia w ciągu najbliższych sześciu tygodni.
Jedynym wskaźnikiem pozwalającym zweryfikować tę prognozę przed końcem lipca będzie publikacja majowego indeksu PCE w dniu 28 czerwca oraz późniejsza reakcja krzywej dochodowości obligacji skarbowych. Jeśli rentowność papierów 10-letnich nie spadnie poniżej 4,1 procent, stopa procentowa pozostanie bez zmian.
Inwestorzy powinni z wyprzedzeniem dostosować swoje portfele do scenariusza dłuższego utrzymywania wysokich stóp, zamiast liczyć na szybkie poluzowanie polityki pieniężnej.
