Na pustym Stadionie Narodowym w Singapurze Vinícius Júnior skompletował hat-tricka w 21 minutę, a Brazylia zakończyła rok pogromem 7:0. Za tym wynikiem stoi nie tylko różnica klas, lecz także pytanie, na ile takie mecze pomagają, a na ile szkodzą prawdziwym przygotowaniom do wielkich turniejów.
Po porażce z Japonią 3:2 i czerwonej kartce dla Ancelottiego i Rapinhi zespół wyszedł na boisko z czterema zawodnikami podstawowego składu. Vinícius, Bruno Guimarães, Endrick i Estêvão dostali szansę pokazania, że porażka była przypadkiem, a nie objawem. Hat-trick napastnika Realu był jego pierwszym w żółtej koszulce i przypadł na pierwsze dwadzieścia minut — szybkie kontrataki, precyzyjne podania i zimna skuteczność.
Gole dołożyli Endrick, Estêvão, Ryan i debiutant Allan, a siódmy był samobójczy. Singapur, 148–149 drużyna w rankingu FIFA, nie stworzył ani jednego realnego zagrożenia. To nie nowość: przepaść między czołówką a outsiderami w piłce nożnej tylko rośnie, a takie mecze jedynie ją podkreślają.
Dla Brazylii mecz stał się testem młodego pokolenia. Endrick, Estêvão i Ryan już dostają minuty w Europie, a Ancelotti, obserwujący z loży, widzi w nich fundament na przyszłość. Zwycięstwo nad słabym rywalem nie przekreśla problemów z obroną i psychiką, które ujawniły się przeciw Japonii, ale daje pewność co do potencjału ofensywnego.
Takie pogromy przypominają, jak w szachach arcymistrz gra z nowicjuszem: wynik jest przewidywalny, ale wartość tkwi w ćwiczeniu kombinacji bez ryzyka. Dla Viníciusa to potwierdzenie przywództwa w reprezentacji, dla młodych — szansa, by zaznaczyć swoją obecność przed kolejnym cyklem.
Ostatecznie wynik 7:0 mówi nie tyle o sile Brazylii, ile o tym, jak daleko elita odeszła od reszty świata i jak ważne jest, by nie tracić skupienia na realnych wyzwaniach.

