„Vestis” — solidny serial kryminalny, który ukazał się 12 lipca 2026 roku na MGM+. W pierwszym sezonie jest osiem odcinków — dynamicznych, nastrojowych i z tak wyraźną sugestią kontynuacji, że po finale niemal czuć zapach drugiego sezonu. Powiedzmy od razu: serial bardzo nam się spodobał. Solidny, wysokiej jakości... choć ocenę musieliśmy obniżyć.
Akcja rozgrywa się w Nowym Jorku lat 1980, w dzielnicy Hell’s Kitchen. W centrum historii znajduje się irlandzka grupa przestępcza „Vestis”, policja, FBI oraz ludzie, którzy kiedyś wybrali różne strony prawa, ale nigdy nie zdołali ostatecznie zerwać łączącej ich przeszłości.
Serial wciąga niemal od razu. Pewnie nabiera tempa, nie zwalnia i stale podtrzymuje napięcie. Są tu kryminalne porachunki, przyjaźń i zdrada, więzi rodzinne, stare urazy oraz bohaterowie, których czynów nie sposób podzielić wyłącznie na dobre i złe. Dlatego „Vestis” chwilami odbiera się nie tylko jako gangsterski dramat, lecz jako prawdziwy film akcji psychologicznej.
Wizualnie serial wyszedł znakomicie. Nowy Jork lat 1980 wygląda ponuro, żywo i bardzo stylowo: bary, ciasne mieszkania, ciemne ulice, kostiumy, samochody i muzyka tworzą spójną atmosferę epoki.
Ale największą zaletą „Vestis” są aktorzy. Tu dosłownie chce się bić brawo całej obsadzie. Nie tylko wypowiadają kwestie i udają surowych ludzi — każdy tworzy pełnoprawną postać z własną przeszłością, bólem, lękami i wewnętrznymi sprzecznościami. Nawet w milczeniu bohaterów czuć więcej, niż czasem udaje się przekazać długimi dialogami.
J. K. Simmons jest znakomity w roli szefa grupy, Eamona Sweeney’a. Jego bohater może niemal nic nie robić, spokojnie siedzieć albo po prostu patrzeć na rozmówcę — a i tak wypełnia sobą cały kadr. Czuć w nim jednocześnie siłę, zmęczenie, niebezpieczeństwo i dziwną ludzką kruchość. Simmons gra tak precyzyjnie, że nie ma tu ani jednego zbędnego gestu czy spojrzenia.
Titus Welliver w roli policjanta Glenna Keenana po raz kolejny udowadnia, jak naturalnie istnieje w złożonych kryminalnych historiach. Jego bohater przeszedł wojnę, dźwiga ciężar przeszłości i nieustannie balansuje między obowiązkiem, osobistymi więzami a własnymi demonami. Welliver gra powściągliwie, ale za tą powściągliwością przez cały czas czuć wewnętrzny wybuch. Titusa Wellivera pamiętamy z serialu "Bosch" i niedawno pokazywanego w kinach „Operacja «Odwet»” (pisaliśmy o nim, gdy tylko się pojawił).
Bardzo dobry jest Tom Brittney — jego Jimmy Rourke wypadł żywy, niejednoznaczny i nieprzewidywalny. Stanley Morgan dodaje historii nerwu i wewnętrznej kruchości, a Sarah Bolger tworzy jedną z najciekawszych i najsilniejszych bohaterek sezonu. Jej postać nie gubi się wśród surowych mężczyzn i nie staje się prostym dodatkiem do cudzej historii.
Jessica Frances Dukes znakomicie trzyma swoją linię agentki FBI: mądra, opanowana i pewna siebie, nie podnosi głosu, by czuć jej siłę. Allen Leech, Hamish Allan-Headley i Richard Schiff również wspaniale dopełniają ansambl aktorski. Naprawdę nie ma tu wykonawców przechodnich — nawet drugoplanowi bohaterowie wyglądają tak, jakby każdy z nich miał za kulisami osobne życie.
Między aktorami jest prawdziwa chemia. Ich konflikty, przyjaźń, nieufność i stare więzi odczuwa się naturalnie. Właśnie dzięki grze aktorskiej serial staje się głębszy niż zwykła historia o bandytach: za kryminalnymi porachunkami nieustannie widać żywych ludzi, którzy kochają, popełniają błędy, boją się i próbują przetrwać.
Ale serial ma też wyraźną wadę. Niektóre brutalne sceny są nie tylko przesadzone, lecz także zupełnie niepotrzebne dla fabuły. W takich momentach wydaje się, jakby scenarzyści na chwilę pomylili „Vestis” z serialem „Breaking Bad” i postanowili pilnie dodać brutalności dla samej brutalności.
Właśnie z tego powodu czasami przesuwa się główny akcent. Zamiast charakterów, relacji i wewnętrznej walki bohaterów widzowi podaje się kolejny „hardcore”, który raczej rozprasza, niż wzmacnia historię. A przecież serial doskonale działa i bez takich zabiegów — dzięki atmosferze, napięciu i znakomitej grze aktorów.
Ogólnie rzecz biorąc, „Vestis” to bardzo interesujący, dynamiczny i stylowy serial kryminalny. Ma silne postacie, pewną reżyserię, znakomity ansambl aktorski i finał, który wyraźnie pozostawia otwarte drzwi dla kontynuacji.
Ocena Gaya — 8.0/10.
Gdyby nie niestosowna brutalność, ocena byłaby o pół punktu wyższa. Po prostu akcent został położony trochę nie na tym. A jednak — aktorom i serialowi brawo! 👏 Czekamy na drugi sezon.
