W zdarzeniu fal grawitacyjnych GW250114 astronomowie po raz pierwszy zarejestrowali echa pochodzące z samego horyzontu zdarzeń czarnej dziury – tej niewidzialnej granicy, zza której nic nie powraca.
Sygnał został zarejestrowany w 2025 roku przez detektory LIGO w Hanford i Livingston (USA). Po usunięciu dominujących modów kwazinormalnych, w danych pozostała składowa oscylująca z częstotliwością zbliżoną do podwojonej częstotliwości obrotu horyzontu Ω_H, która zanika w tempie wyznaczonym przez grawitację powierzchniową κ. Parametry te okazały się w pełni zgodne z przewidywaniami teoretycznymi dla czarnej dziury Kerra.
Praca teoretyczna opublikowana w 2025 roku przewidywała wystąpienie „fali bezpośredniej” – sygnału grawitacyjnego niosącego odciski wleczenia układu odniesienia w ergosferze oraz grawitacyjnego przesunięcia ku czerwieni tuż przy samym horyzoncie. W przypadku GW250114 stosunek sygnału do szumu tego komponentu osiągnął poziom 15,8–17,1, co umożliwiło bezpośrednie zbadanie właściwości powstałej czarnej dziury.
Odkrycie to otwiera pierwszy kanał obserwacyjny pozwalający na badanie fizyki w pobliżu horyzontu w dynamicznym reżimie silnej grawitacji. Wcześniej zjawiska te można było analizować jedynie za pomocą modeli teoretycznych; obecnie doczekały się one potwierdzenia w rzeczywistym procesie fuzji dwóch czarnych dziur.
Wyniki badań zostały opublikowane 24 czerwca 2026 roku na łamach czasopisma Nature w artykule zatytułowanym „GW250114 reveals signatures of post-merger black-hole horizon”.
