W pogodny czerwcowy wieczór 2025 roku w Anchorage zwykły spacer z aparatem zamienił się w chwilę, która do dziś skłania do zastanowienia. Sarah Jane Osborne wraz z mężem Petem jechała Szóstą Aleją, gdy na niebie rozpostarła się tęcza. Zatrzymali się na pustym parkingu w centrum miasta, aby uchwycić ją bez przeszkód ze strony samochodów i sygnalizacji świetlnej. Sarah filmowała przez otwarte okno, gdy nagle na ekranie telefonu mignęło coś ciemnego.
Giant UFO with dangling tentacles hovers near US military base before vanishing: 'Only God and the government know what it is' trib.al/8pEMtBH
Najpierw wzięła to za owada. „Byłam nawet zmartwiona, myślałam, że to komar” — wspominała później. Ale gdy tylko podniosła wzrok, nad odległą linią drzew ukazał się obiekt zupełnie innej skali. Czarno-srebrzysta forma przypominająca gigantyczną meduzę zawisła w powietrzu. Zwisały z niej długie wyrostki, które poruszały się niesynchronicznie, jakby same z siebie. Obiekt powoli obracał się z boku na bok, a „macki” wciąż żyły własnym życiem.
Czas — około 22:13. Niebo pozostawało jeszcze jasne, jak to bywa w alaskańskie lato. Sarah szybko zrobiła serię zdjęć i włączyła nagrywanie. Obiekt utrzymywał się w powietrzu około trzech minut. W pobliżu na tle gór przeleciał niewielki samolot — i na jego tle „meduza” wyglądała wyraźnie większa. Potem zniknęła równie nagle, jak się pojawiła. „Zniknęła niemal tak szybko, jak się pojawiła” — powiedziała Sarah.
Małżonkowie od razu próbowali znaleźć proste wyjaśnienie. Pojechali do najbliższego parku, gdzie zwykle puszcza się latawce. Nikogo. Ani latawca, ani człowieka, który by go składał. Następnie skierowali się w stronę Arctic Valley i jeszcze przez około pół godziny oglądali okolicę. Nic. Według ich odczuć obiekt znajdował się gdzieś nad zalesionym terenem w kierunku połączonej bazy Elmendorf-Richardson — dużego obiektu wojskowego, gdzie stacjonują myśliwce F-22 Raptor i prowadzone są prace nad obroną przeciwlotniczą oraz obserwacją. Pete oszacował odległość na około trzy mile, choć dokładnych pomiarów oczywiście nie było.
Sarah dobrze zna miejscowe latawce — jaskrawe, kolorowe, z ogonami, które wiatr zdmuchuje w jednym kierunku. Ten obiekt wyglądał inaczej: ciemny, srebrzysty, z niezależnymi ruchami wyrostków. Lekki wiatr był, ale niewystarczający, by wyjaśnić zachowanie dużego latawca. Poza tym w małym parku obok puszczanie czegoś takiego rozmiaru byłoby trudne. „Gdyby to był latawiec, po co puszczać go tylko na trzy minuty?” — zastanawiała się.
Oficjalnych potwierdzeń od wojska ani innych obserwatorów na razie nie ma. Związek z bazą pozostaje jedynie przypuszczeniem świadków — obiekt mógł znajdować się nad lasem w tamtym kierunku, ale nie ma dowodów, że był nad samą bazą. Sarah dopuszczała, że mógł to być jakiś dron, jednak rozmiar i charakter ruchu wciąż ją niepokoiły. Innych naocznych świadków nie udało się znaleźć. „Gdyby Pete'a nie było obok, chyba sama bym sobie nie uwierzyła” — przyznała.
Historia stała się znana szerokiej publiczności dopiero w listopadzie 2026 roku, gdy Sarah udostępniła nagranie i opowiedziała o tym, co się wydarzyło. Materiał szybko się rozszedł. Ktoś widzi w obiekcie nietypowy latawiec lub eksperymentalny aparat, ktoś inny — coś, co na razie nie mieści się w zwykłych ramach. Fakty pozostają takie, jak opisali je świadkowie: obiekt pojawił się, zawisł z poruszającymi się „mackami”, pozostawał w zasięgu wzroku około trzech minut i zniknął. Nie znaleziono po nim żadnych śladów.
Na niebie nad Alaską zdarzało się niemało dziwnych rzeczy. Ten przypadek dodaje jeszcze jeden szczegół do długiego ciągu obserwacji, w których zwykłe wyjaśnienia nie zawsze zamykają wszystkie pytania. Co dokładnie unosiło się nad lasem tamtego czerwcowego wieczoru — na razie pozostaje otwarte. I właśnie to poczucie niezamkniętego pytania wciąż pobudza wyobraźnię.
