Ogólnokrajowy sondaż przeprowadzony przez Szpital Dziecięcy C.S. Mott przy Uniwersytecie Michigan i opublikowany 16 listopada 2026 roku wykazał, że trzy czwarte rodziców uważa, iż zwierzęta domowe pozytywnie wpływają na zdrowie emocjonalne dzieci. Jednocześnie większość rodziców oczekuje, że dzieci w wieku szkolnym będą pomagać w opiece nad zwierzętami, i to oczekiwanie często staje się kluczowym warunkiem założenia zwierzęcia.
Prawie dwie trzecie rodzin z dziećmi w wieku od sześciu do dwunastu lat ma zwierzę domowe. Wśród takich rodziców około dwóch trzecich zauważa, że dziecko pomaga karmić zwierzę lub uczestniczy w zabawach i spacerach. Jednak mniej niż połowa mówi, że dzieci sprzątają po zwierzęciu, a co ósme dziecko w ogóle nie bierze udziału w opiece. Połowa rodziców oczekuje codziennej pomocy, a około jednej trzeciej — pomocy kilka razy w tygodniu.
Większość dzieci, według rodziców, radzi sobie z obowiązkami: prawie połowa wykonuje je prawie zawsze, a kolejne dwie piąte — zazwyczaj. Kiedy dziecko sobie nie radzi, rodzice najczęściej przypominają o zadaniu, czasem włącza się inny członek rodziny, a w jednej czwartej przypadków stosuje się konsekwencje, na przykład ograniczenie czasu przed ekranem. Jednocześnie rodzice są podzieleni w opinii o tym, co robić, jeśli dziecko wielokrotnie nie pomaga: co siódmy uważa, że zwierzę należy oddać, aby nauczyć odpowiedzialności, ale ponad dwie piąte obawia się, że to skrzywdzi dziecko.
Wśród rodzin bez zwierzęcia siedmiu na dziesięciu rodziców zauważa, że dziecko prosiło o założenie zwierzęcia. Główne powody odmowy to brak czasu (dwie piąte), wysokie koszty (jedna trzecia) i niechęć do założenia zwierzęcia (ponad jedna czwarta). Inne czynniki obejmują alergię, lęk dziecka przed zwierzętami i niedawną utratę poprzedniego zwierzęcia. Sondaż opiera się na odpowiedziach 1037 rodziców zebranych w lipcu 2026 roku.
Eksperci podkreślają, że oczekiwania dotyczące opieki powinny odpowiadać wiekowi i dojrzałości dziecka: młodsze mogą po prostu dolewać wody lub pomagać czesać sierść, a starsze — pilnować harmonogramu karmienia pod nadzorem. Ważne jest, aby dawać przykład i wyjaśniać, dlaczego troska jest ważna dla dobrostanu zwierzęcia. Jeśli rodzina nie jest gotowa na zwierzę, można zaproponować dziecku pomoc sąsiadom lub krewnym w opiece nad ich zwierzętami.
Sondaż przypomina, że zwierzę to nie jednorazowa radość, lecz długoterminowa odpowiedzialność rodzinna, a sukces zależy od realistycznych oczekiwań i wspólnego wysiłku.



