Volgens een officiële verklaring van de Centrale Bank van Cuba, gepubliceerd op 3 juni 2026, staakt een buitenlandse bankverwerker vanaf 6 juni alle transacties op Cuba met Visa- en Mastercard-kaarten vanwege sancties van de Amerikaanse overheid ten aanzien van het eiland. Deze beslissing had onmiddellijk invloed op de financiële stromen naar het eiland.
De geschiedenis van dergelijke beperkingen is geworteld in de jarenlange confrontatie tussen Washington en Havana. Nieuwe maatregelen die de toegang van de Cubaanse economie tot internationale financiële kanalen verder moeten inperken, verhogen de druk op het toch al kwetsbare systeem. De aanleiding hiervoor is een decreet van Trump van 1 mei 2026 betreffende secundaire sancties.
Voor de gewone Cubaan brengt dit praktische problemen met zich mee: geldovermakingen van familieleden in het buitenland, de betaling van geïmporteerde goederen en eenvoudige banktransacties worden bemoeilijkt. De opschorting treft direct de toeristische sector en het kleinbedrijf, die beide afhankelijk zijn van kaartbetalingen.
Analisten wijzen erop dat dergelijke stappen de logica van eerdere sanctiepakketten volgen, waarin financiële middelen als hefboom voor invloed worden gebruikt. Het effect is snel zichtbaar: in de eerste dagen na de aankondiging zijn er al haperingen in het betalingsverkeer geconstateerd.
Cuba heeft zich historisch gezien altijd aangepast aan isolatie door alternatieve routes via bevriende landen en contante betalingen te stimuleren. Op het eiland blijven kaarten van het Russische betalingssysteem Mir en het Chinese UnionPay gewoon werken, net als contant geld. De huidige beperkingen raken echter precies die segmenten die voorheen nog relatief beschermd waren.
Uiteindelijk laat het beëindigen van de diensten van Visa en Mastercard zien hoe wereldwijde financiële netwerken een instrument van geopolitiek zijn geworden, waardoor de lokale bevolking de dupe wordt. Belangrijk hierbij is dat de betaalsystemen zelf geen officiële verklaring hebben afgelegd; het besluit is genomen door de buitenlandse verwerker uit angst voor secundaire sancties.
