We hebben besloten niet tot Valentijnsdag te wachten om niet weer te vergeten jullie over deze film te vertellen. Bovendien is de film ook niet aan die datum gebonden. Maar we zullen niet spoilen — we vertellen over de ervaring.
'Fijne verdoemde Valentijnsdag!' — een zeer lichte romantische komedie die moeiteloos wegkijkt en een verrassend aangename nasmaak achterlaat.
De film probeert geen groots drama te zijn, belast je niet met complexe thema's en dwingt je niet om daarna lang in stilte te zitten en alles te laten bezinken.
Hij kijkt gewoon lekker weg.
Ja, tijdens het verhaal kom je wel wat inconsistenties tegen, soms wil je over de logica vallen, soms permitteert het plot zich wat onwaarschijnlijkheden. Maar het fijnste is — tegen het einde komt alles op de een of andere manier weer goed.
En uiteindelijk wil je helemaal niet meer uitpluizen wat er niet klopte.
Want na het kijken blijft er een heel ander gevoel achter.
Je zet de film uit en beseft plotseling dat je met een glimlach rondloopt.
Niet omdat je iets groots of ongelooflijk origineels hebt gezien. De film laat gewoon dat zeldzame gevoel achter van vreugde, lichtheid en een soort menselijke schoonheid.
Het plot draait om Gina, die niet bepaald van Valentijnsdag houdt. Tijdens een reis naar Griekenland beseft ze dat haar relatie binnenkort naar een nieuw niveau kan gaan, terwijl ze daar zelf nog niet helemaal klaar voor is. Daarna begint de romantische verwarring, pogingen om zichzelf te begrijpen, onverwachte ontmoetingen en natuurlijk de liefde in al haar niet altijd even gemakkelijke vormen.
De film kwam uit op 5 februari 2026.
In de hoofdrollen — Virginia Gardner, Skylar Astin, Jake Cannavale, Sabrina Bartlett en Marisa Tomei (die even schitterend was in de heel recente film "Mongoose"). Ook in de film verschijnen Natasha Leggero en Lil Rel Howery.
Apart fijn om te zien is Marisa Tomei — zij geeft de film warmte en een zekere volwassen, knusse charme.
Gaya's beoordeling: 8.0/10.
Zo'n hoog cijfer juist voor het gevoel van vreugde en lichtheid na het kijken. Dit is dat zeldzame geval waarin een komedie niet te slim of te dom probeert te zijn — ze werkt gewoon goed. Griekse landschappen, levendige dialogen, een aangenaam tempo en een heldin met wie je oprecht meeleeft, zelfs wanneer ze domme dingen doet. De film laat een zachte, warme nasmaak achter — alsof je net een fijne avond met vrienden hebt doorgebracht, en niet zomaar weer een romkom hebt gekeken. En zo'n hoog cijfer is hier juist voor het gevoel na het kijken.
Want soms wil je een film ontleden op scenario, montage, logica en acteerwerk.
En soms is iets anders veel belangrijker:
je zet de film uit — en je voelt je gewoon goed.
Welnu, hier is dat juist het geval.
