In augustus en september 2025 voerde een onderzoeksteam van de Hoofdastronomische Sterrenwacht van de Nationale Academie van Wetenschappen van Oekraïne reguliere waarnemingen van de maan uit. Een telescoop met een hogesnelheidscamera, opgesteld in het dorp Vynarivka in de regio Kiev, maakte 20 beelden per seconde. Wat op deze beelden verscheen, dwong de wetenschappers om de gegevens nader te bestuderen.
Scientists issue warning after spotting more than 20 giant UFOs racing across the moon
Borys Zhilyaev, Volodymyr Petukhov en Serhiy Pokhvala registreerden meer dan twintig objecten. Een deel daarvan, aangeduid als 'atmosferisch', leek onbeweeglijk ten opzichte van het maanoppervlak, alsof ze op een bepaalde hoogte werden vastgehouden.
Andere, 'continentale' objecten, bewogen zich over de schijf van de satelliet. Eén daarvan legde, naar schatting, ongeveer 22 kilometer af met een snelheid van ongeveer 6,6 kilometer per seconde. Twee bijzonder grote schijven werden geschat op 25–40 kilometer in diameter — bijna de lengte van Manhattan.
De objecten varieerden in helderheid en flitsten met korte pulsen van 0,1 tot 0,5 seconde. In sommige gevallen vonden de flitsen bijna synchroon plaats, zelfs bij objecten die honderden kilometers uit elkaar lagen.
Op 16 augustus 2025 legde de camera ook ringvormige structuren vast. Deze reflecteerden nauwelijks licht, absorbeerden het grootste deel van de straling en voltooiden een volledige omwenteling in ongeveer drie minuten. Volgens schattingen van de onderzoekers kon de centrifugale kracht aan hun randen meer dan tweemaal de aardse zwaartekracht overschrijden.
In de, nog niet-gerecenseerde, publicatie schrijven de auteurs expliciet: “Wij geloven dat de maan dient als basis voor UFO's. Ze kunnen de aarde binnen 20 minuten bereiken.” Volgens hen vertonen de objecten tekenen van gestructureerd gedrag, wat de mogelijkheid van een technologisch geavanceerde beschaving doet overwegen.
De afmetingen zijn berekend op basis van het gereflecteerde licht. Als de objecten bijna alle zonnestraling reflecteren, kunnen ze aanzienlijk kleiner zijn.
Als hun albedo echter dicht bij die van de maan ligt, dan lopen de schattingen op tot tientallen kilometers. De onderzoekers merken zelf op dat de exacte samenstelling en het reflecterend vermogen onmogelijk te bepalen zijn, waardoor de cijfers bij benadering blijven.
De waarnemingen werden uitgevoerd met één enkele installatie. Er zijn geen onafhankelijke bevestigingen, noch volledige openbare bronvideo-opnames beschikbaar.
Eerder werk van dezelfde groep riep vragen op bij collega's, onder meer over de nauwkeurigheid van afstandsmetingen. NASA en andere grote instanties benadrukken nog steeds: onverklaarbare verschijnselen bestaan, maar er is tot op heden geen bewijs van buitenaardse oorsprong.
Desondanks bestaan de beelden. Zwakke punten en vlekken tegen de achtergrond van de maan zijn vastgelegd door apparatuur die snelle veranderingen kan detecteren.
De vraag is nu niet óf de objecten op de beelden stonden, maar wat de camera precies heeft waargenomen — atmosferische artefacten, verwerkingsfouten of iets dat zich daadwerkelijk in de buurt van onze satelliet bevindt. Verdere waarnemingen en onafhankelijke analyse zullen helpen om een antwoord te vinden.
