De crash die tweehonderd miljard dollar van de bitcoinmarkt wegvaagde, lijkt voor de meeste mensen een catastrofe. Voor overtuigde maximalisten is dit echter slechts een tijdelijke kapitaalstroom richting kunstmatige intelligentie, en zeker geen doodvonnis voor het concept van digitaal goud.
Volgens hun logica vloeit het kapitaal momenteel naar plekken waar snelle groei wordt beloofd, zoals bedrijven die AI-modellen ontwikkelen. De liquiditeit heeft de cryptomarkt verlaten, vergelijkbaar met water dat uit een oude bedding naar een nieuw kanaal stroomt. Daarbij zijn de eigenschappen van bitcoin zelf onveranderd gebleven: de beperkte voorraad, decentralisatie en onafhankelijkheid van bedrijfsbalansen staan nog altijd overeind.
In tegenstelling tot aandelen van techreuzen is bitcoin niet afhankelijk van kwartaalcijfers of beloftes van het management. Maximalisten herinneren ons eraan dat dergelijke verschuivingen vaker zijn voorgekomen: geld vloeide naar de dotcom-sector, vervolgens naar vastgoed, om uiteindelijk weer terug te keren. Telkens weer bleken degenen die hun kalmte bewaarden de winnaars te zijn.
Voor de gewone burger die moet beslissen waar hij zijn spaargeld stalt, roept de situatie een eenvoudige vraag op. Is het verstandig om een langetermijnstrategie te wijzigen alleen omdat iets momenteel in de mode is? Of is het beter om vast te houden aan een activum waarvan de waarde niet gebonden is aan de waan van de dag?
Zoals een oud gezegde uit de Kaukasus luidt: "de rivier verdwijnt niet wanneer het water naar de velden stroomt". Bitcoin fungeert hier als die rivier: de bedding blijft bestaan, ook al is de stroom tijdelijk een andere kant op gedraaid.
Psychologisch gezien treft de liquiditeitscrisis vooral degenen die met geleend geld kochten of rekenden op snelle winsten. Zij die bitcoin echter beschouwen als een middel om kapitaal te behouden buiten het traditionele financiële systeem, houden hun posities vast zonder zichtbare tekenen van onrust.
Uiteindelijk draait het niet om de koers van de komende maanden, maar om de vraag in hoeverre men bereid is marktruis te scheiden van de fundamentele kenmerken van het bezit waarin men investeert.
