W końcówce czerwca 2026 roku płaskowyż Giza ponownie przyciągnął uwagę światowej opinii publicznej. 21 czerwca we włoskim mieście Castel San Pietro Terme niedaleko Bolonii, w Centro Congressi Artemide, odbyła się długo wyczekiwana konferencja pod tytułem „Giza – Ukryte miasto – Akt finałowy”. Ponad tysiąc osób, mimo panujących upałów, zgromadziło się w sali, aby poznać najnowsze wyniki badań Filippo Biondiego i Corrado Malangi z projektu Khafre Pyramid Project.
Głównym punktem wydarzenia była prezentacja danych uzyskanych dzięki technologii HarmonicSAR – radarowi harmonicznemu z syntetyczną aperturą. Badacze zademonstrowali precyzyjne obrazy tomografii dopplerowskiej, na których – według ich słów – wyraźnie rysują się kontury podziemnej struktury symetrycznej względem słynnego Wielkiego Sfinksa. Zespół zastosował algorytmy rozpoznawania twarzy do zebranych danych i przeprowadził tzw. ślepy test, którego wyniki, jak podkreślili prelegenci, potwierdziły postawioną hipotezę.
Biondi zaznaczył, że znalezisko ma charakter globalny: „Ten drugi sfinks należy do narodów całego świata”. Według niego mowa o istotnym elemencie starożytnego dziedzictwa, które ludzkość jest gotowa przywrócić do wspólnej przestrzeni kulturowej. Podczas prezentacji pokazano obrazy z dokładnymi adnotacjami, ilustrującymi położenie i geometrię domniemanej struktury w odniesieniu do istniejących piramid.
Wydarzenie to stanowiło logiczną kontynuację publikacji z marca i kwietnia, kiedy to skanowanie satelitarne i radarowe po raz pierwszy wskazało na anomalię o wysokim stopniu symetrii. Wówczas prawdopodobieństwo szacowano na 80–100 procent. Nowa prezentacja dostarczyła dodatkowych materiałów wizualnych oraz wyników analiz komputerowych, choć – podobnie jak wcześniej – ostateczne wnioski będą możliwe dopiero po przeprowadzeniu prac naziemnych.
Konferencja przebiegała w atmosferze żywego zainteresowania. Wśród obecnych znaleźli się zarówno zwolennicy hipotezy, jak i sceptycy. Pełny zapis wydarzenia wraz z tłumaczeniem został zapowiedziany w najbliższym czasie. Na razie jednak badacze apelują o ostrożność i kontynuowanie naukowego dialogu z egipskimi władzami w celu zorganizowania badań geofizycznych oraz ewentualnych wykopalisk.
Każdy kolejny etap badań nad Gizą pokazuje, jak bardzo nowoczesne technologie poszerzają możliwości archeologii. Tomogramy radarowe pozwalają zajrzeć pod warstwy piasku bez naruszania gruntu, jednak to właśnie skrupulatna weryfikacja terenowa rozstrzygnie o dokładności tych wirtualnych rekonstrukcji. Choć hipoteza o symetrycznym drugim sfinksie zyskuje coraz więcej wizualnych potwierdzeń, nauka zachowuje zdrowy sceptycyzm i wyczekuje kolejnych kroków – od szczegółowych analiz po realne wyprawy.
Historia Gizy wciąż się rozwija, a każde nowe skanowanie przybliża nas do zrozumienia sekretów, jakie skrywa jeszcze ten starożytny płaskowyż.
