W świecie, w którym pieniądze coraz częściej przybierają formę linijek kodu, niepewność kosztuje więcej niż jakakolwiek prowizja. Senat USA planuje w tym tygodniu przeprowadzić markup Clarity Act – projektu ustawy, który ma w końcu postawić kropkę nad i w kwestii regulacji aktywów cyfrowych.
Projekt ustawy ma na celu określenie, które tokeny należy uznawać za papiery wartościowe, a które za towary, oraz kto dokładnie będzie sprawował nad nimi nadzór: SEC czy CFTC. Dla rynku nie jest to tylko biurokratyczna procedura, lecz próba wyciągnięcia z cienia całej branży, której kapitalizacja od dawna liczona jest w bilionach.
Pod suchym, urzędowym językiem kryją się bardzo konkretne interesy. Banki i tradycyjne instytucje finansowe od dawna czekają na jasne reguły, aby móc wprowadzać własne produkty bez ryzyka nagłych pozwów. Jednocześnie wiele projektów kryptowalutowych obawia się, że nowa klarowność przełoży się na surowe ograniczenia i utratę elastyczności, która do tej pory przyciągała inwestorów.
Dla przeciętnego człowieka, który trzyma część oszczędności w bitcoinie lub ethereum, decyzja ta ma bezpośredni wpływ na codzienne wybory. Gdy zasady są niejasne, ludzie mają tendencję albo do całkowitego ignorowania danego aktywa, albo do inwestowania zbyt dużych kwot w nadziei na szybki zysk. Pojawienie się zrozumiałych ram prawnych może obniżyć zmienność i sprawić, że kryptowaluty staną się narzędziem bliższym standardowemu planowaniu długoterminowemu.
Ciekawe jest to, że regulatorzy w gruncie rzeczy powielają stary schemat: najpierw pozwalają rynkowi urosnąć, a dopiero potem zaczynają go porządkować. Przypomina to rzekę, która początkowo swobodnie się rozlewała, tworząc żyzne tereny zalewowe, by później zostać ujętą w karby wałów – woda pozostaje ta sama, ale jej nurt staje się zupełnie inny.
Kluczowe pytanie nie brzmi już, czy Senat przyjmie ustawę, lecz jak rzetelnie odda ona równowagę między ochroną inwestorów a wspieraniem innowacji. Od tego zależy, czy aktywa cyfrowe wejdą w skład typowego portfela finansowego, czy też pozostaną strefą podwyższonego ryzyka.
Jasne przepisy ostatecznie służą nie tyle samemu rynkowi, co człowiekowi, który każdego miesiąca decyduje, na co przeznaczyć część swoich dochodów.
