W świecie, w którym cyfrowa łączność zaciera granice między pracą a odpoczynkiem, sprzedaż szkockiej wyspy Hildasay za 350 tysięcy funtów (około 414 tysięcy euro) wygląda nie tylko na ofertę komercyjną, lecz na zwierciadło rosnącego popytu na radykalną izolację.
Wyspa o powierzchni około 110 hektarów leży u zachodniego wybrzeża Szetlandów i jest dostępna wyłącznie drogą wodną. Zachowała się na niej tradycyjna kamienna chatka — bothy — z salonem, piecem na paliwo stałe, podwyższoną strefą sypialną i osobną łazienką. Dwa słodkowodne jeziora, własne molo i skaliste wybrzeże dopełniają obrazu, ale elektryczność nie jest podłączona do sieci: poprzedni właściciele korzystali z turbiny wiatrowej i agregatu prądotwórczego.
W XIX wieku mieszkała tu niewielka społeczność zajmująca się wydobyciem granitu i przetwórstwem śledzi. Ślady dawnych budowli, kamieniołomów, a nawet wąskotorowej kolejki wciąż przypominają o przeszłości. Dziś nie ma tu stałych mieszkańców, a ptaki i sezonowe zmiany krajobrazu stają się głównymi bywalcami.
Zakup takiej działki wymaga nie tylko pieniędzy, lecz także gotowości do samodzielnego rozwiązywania wszystkich codziennych spraw — od zasilania energią po uzyskanie pozwoleń na wszelkie ulepszenia. Agent nieruchomości Kelvin Anderson podkreśla, że obiekt przypadnie do gustu tym, którzy cenią podstawowe warunki i nie szukają nowoczesnych udogodnień.
Wyspa przyciągnęła dodatkową uwagę po książce Chrisa Lewisa „Finding Hildasay”, w której autor opisał trzymiesięczny pobyt tutaj podczas pandemii. Ten epizod pokazał, jak tymczasowa samotność może stać się źródłem wewnętrznego oparcia, ale stałe życie na Hildasay zamienia romantykę w codzienny trud.
Zatem nabycie Hildasay to nie tylko kupno nieruchomości, lecz świadomy wybór stylu życia, w którym natura dyktuje zasady, a komfort mierzy się nie udogodnieniami, lecz wolnością od zewnętrznych zobowiązań.
