Islandia to nie tylko kolejny kraj, lecz zupełnie inna planeta, na którą można się przenieść bez pomocy statku kosmicznego. Tutaj ziemia dyszy ogniem, a niebo zastyga w hipnotyzującym tańcu zorzy polarnej. Wyobraźcie sobie nieskończone czarne plaże, jakby utkane z wulkanicznego popiołu, o które z rykiem rozbijają się ołowiane fale Atlantyku, uderzając w majestatyczne bazaltowe kolumny. Wokół roztaczają się uśpione wulkany, otulone mchem niczym zielonym aksamitem, oraz lodowi giganci – lodowce pamiętające jeszcze epokę wikingów. Żaden, nawet najdoskonalszy obiektyw aparatu, nie jest w stanie oddać tej kosmicznej skali oraz pierwotnej, dzikiej potęgi żywiołów.
Kraj, którego nie da się zrozumieć „w biegu”
Islandii nie sposób zwiedzić w parę dni, rzucając jedynie pobieżne spojrzenie na krajobrazy znane z pocztówek. To państwo, które domaga się szacunku i braku pośpiechu. Przemierzając słynną obwodnicę, człowiek uświadamia sobie, że jest tutaj jedynie przelotnym gościem. Tę ziemię trzeba „przeżyć”: zatrzymać się przy każdym syczącym gejzerze, wsłuchać w huk wody spadającej z potężnych wodospadów i pozwolić, by lodowaty wiatr znad Atlantyku wywiał z głowy wszelkie błahe troski. Islandia nie znosi pośpiechu – wciąga niczym potężny wir, sprawiając, że całkowicie zapominamy o czasie.
Szokująca cena za wieczność
Surowa przyroda dyktuje równie surowe reguły, w tym te finansowe. Islandia uderza w portfel turysty z taką samą miażdżącą siłą, z jaką jej oceaniczne sztormy rozbijają się o skały. Ceny wszystkiego – od litra benzyny po talerz gorącej zupy – potrafią przyprawić tutaj o zawrót głowy. Paradoks polega jednak na tym, że gdy już znajdziemy się w objęciach tego lodowego ognia, przestajemy myśleć o wydatkach. Emocje, które ofiarowuje ta kraina, są po prostu bezcenne i z nawiązką rekompensują każdą wydaną koronę.
Ślad w duszy na zawsze
Islandia to kwintesencja dzikiej, nieokiełznanej natury dla tych, którzy zmęczeni betonowymi konstrukcjami miast, łakną czegoś prawdziwego. To kraj absolutnych kontrastów, gdzie pod lodem drzemie ogień, a cisza brzmi głośniej niż zgiełk jakiejkolwiek metropolii. Zobaczyć ją na własne oczy oznacza na zawsze zostawić cząstkę swojego serca pośród surowych fiordów i bezkresnych pól lawy.
Jak mawiają wszyscy, którzy choć raz dotknęli tej magii: podróżujcie. Istnieją bowiem miejsca, które sprawiają, że człowiek naprawdę czuje, iż żyje!
