Soms begint het kostbaarste geschenk met een paar eenvoudige woorden: ‘Vergeef me.’
Daarvoor moet je je eigen intonatie vinden — een waarin oprechtheid, aandacht en de bereidheid om het antwoord te horen besloten liggen. Precies zo’n gesprek biedt Sufjan Stevens aan in zijn nieuwe lied On This Christmas (It Only Gets Better).
De compositie verscheen 2 november 2026, en 6 november kwam ze in de kerstbundel Worst Christmas Ever!, uitgegeven door Asthmatic Kitty. Centraal in het lied staan het toegeven van eigen fouten en de mogelijkheid om de ruimte van nabijheid opnieuw te openen.
Een geschenk dat je niet kunt inpakken
Bij het uitleggen van het idee stelde Stevens voor om de gebruikelijke betekenis van het feestelijke geschenken uitwisselen te verruimen: er de mogelijkheid aan toe te voegen om vergeving te vragen en te schenken.
Voor de muzikant is dit lied een gebed om meer begrip tussen mensen. Hij spreekt over het streven om liefdevol, open en bereid te zijn om aandachtiger naar het eigen handelen te kijken.
Daarin schuilt een stille, alledaagse moed. Een gesprek beginnen dat lang is uitgesteld. Toegeven dat je pijn hebt kunnen doen. De ander de vrijheid laten om in zijn eigen tempo te antwoorden.
De vraag om vergeving opent een deur. Het verdere ontstaat pas in de ontmoeting van twee mensen.
Muziek die met de handen is aangeraakt
Het lied heeft een bijzonder visueel vervolg. Stevens maakte de clip samen met Michael O’Neil en Kabby Graham. Daarvoor werden ongeveer 6000 met de hand ingekleurde beeldenvoorbereid; ook Hannah Cohen werkte aan het project mee.
Duizenden afzonderlijke beelden voegen zich samen tot beweging. Elk frame duurt slechts een ogenblik, maar juist uit zulke ogenblikken ontstaat een samenhangend beeld.
Deze techniek sluit mooi aan bij het thema van het lied. Aandacht wordt zichtbaar door een concrete handeling: de aanraking van een penseel, de gekozen kleur, de tijd die aan het werk wordt gegeven. Een groot werk komt tot stand uit talloze kleine gebaren.
Zo gaat het ook in relaties. Hun warmte wordt ondersteund door details: een vraag die op het juiste moment wordt gehoord, een zorgzame intonatie, de mogelijkheid om even samen te zijn.
Liedjes die begonnen als geschenken
De kerstmuziek van Stevens groeide uit een persoonlijke traditie. Vanaf 2001 nam hij liedjes op voor vrienden en familie. Na verloop van tijd veranderden deze muzikale geschenken in een omvangrijke catalogus, waarvan een deel terechtkwam in de bundels Songs for Christmas en Silver & Gold.
De nieuwe Worst Christmas Ever! verenigt vijftien eerder bekende feestelijke opnamen en On This Christmas (It Only Gets Better). Daarom hebben we hier een bundel met een nieuwe compositie voor ons, geen album met volledig nieuw materiaal.
Het oorspronkelijke gebaar blijft daarbij herkenbaar: muziek maken en die doorgeven aan degenen met wie je iets belangrijks wilt delen.
Ruimte voor een nieuwe samenklank
Vergeving klinkt bij ieder mens anders. Soms begint ze met een gesprek, soms met innerlijke helderheid. Er kan een nieuwe nabijheid in ontstaan, of een rustig begrip van hoe verder te gaan.
De ander horen betekent ook zijn gevoelens en zijn vrijheid van keuze erkennen. Aandacht voor jezelf bewaren betekent ruimte geven aan je eigen grenzen en een eerlijk antwoord.
Het lied van Stevens laat je even in die ruimte verwijlen zonder kant-en-klaar antwoord. Luisteren naar wat weerklank vindt. Voelen welke woorden binnen al rijp zijn geworden.
Wat heeft dit lied aan het klankbeeld van de planeet toegevoegd?
Nog een zorgzame intonatie voor het gesprek tussen mensen.
Zesduizend ingekleurde beelden herinneren eraan hoeveel aandacht één werk kan bevatten. Een paar oprechte woorden — hoeveel mogelijkheden kan één ontmoeting openen.
Wanneer ieder de vrijheid heeft om met zijn eigen stem te klinken, ontstaat er tussen ons ruimte voor een nieuwe samenklank. Die wordt geboren uit wederzijdse aandacht, respect voor de keuze van de ander en het verlangen om een relatie te scheppen waarin je jezelf kunt zijn.
