In 18 september 2026 publiceerde het Amerikaanse Ministerie van Oorlog het zesde pakket materialen van het PURSUE-programma — het presidentiële systeem voor declassificatie en rapportage over ontmoetingen met niet-geïdentificeerde anomalistische verschijnselen. Tweeënzeventig bestanden: tientallen documenten, vijftien video's en één audio-opname, die de periode van 1952 tot 2025 bestrijken. Maar de echte belangstelling voor de release ontstond niet zozeer door de omvang, als wel door de manier waarop professor Avi Loeb — astrofysicus van Harvard en hoofd van de Wetenschappelijke Adviesraad voor UAP — deze beoordeelde.
Loeb ontleedde vrijwel direct na de publicatie de belangrijkste materialen. Vooral zijn aandacht werd getrokken door een opname van een minuut infraroodbeeld vanaf een militair platform boven het Midden-Oosten in 2025. Op de beelden staan zes kleine bolvormige objecten die zich in een groep voortbewegen. In het begeleidende rapport merkte de operator op dat ze 'behendig lijken' en 'vaak van richting veranderen', en hij schatte de snelheid op ongeveer 480 mijl per uur. Loeb benadrukte: gewone drones, vooral in een dichte formatie, vliegen aanzienlijk langzamer. Het handhaven van een formatie bij een dergelijke snelheid vereist communicatie en precisie die de bekende mogelijkheden te boven gaan. Een gecoördineerde zwerm met 480 mijl per uur zou uiterst riskant lijken, zelfs voor de meest moderne systemen. 'Dit is ofwel een onbekende geavanceerde technologie, ofwel iets anders,' merkte hij op, waarbij hij de vraag openliet, maar wel volkomen serieus.
Een andere opname, waarop Loeb eveneens zijn aandacht vestigde, toont een witte bol boven de Gele Zee in 2023Het object gaat door de wolken en laat een zwak spoor achter. Voor de astrofysicus is dit een belangrijke bevestiging: we hebben te maken met een fysiek voorwerp, niet met een glinstering of een artefact van de camera. Voor het eerst zaten in de release ook materialen van de plaatselijke politie — een video van de telefoon van een officier uit Colorado, waarop een stil object met knipperende lichten te zien is. Een van de filmpjes duurt vijftien minuten.
Het historische deel van het pakket bleef evenmin zonder beoordeling. Loeb merkte speciaal op de audio-opname van de toespraak van kapitein Edward Ruppelt uit 1952. De eerste directeur van het project 'Blue Book' vertelde toen dat ongeveer 20 procent van de 800 onderzochte gevallen onverklaard bleef. Ruppelt noemde ook objecten die meerdere malen sneller dan het geluid bewogen, maar zonder de kenmerkende sonische knal. Loeb noemde dit een van de vreemdste details: supersonische beweging veroorzaakt gewoonlijk een donder die ver te horen is. Samen met de opname werd ook de film van Newhouse boven Tremonton gepubliceerd — heldere objecten die nooit een definitieve verklaring kregen.
Een afzonderlijk blok documenten betrof het AAWSAP-programma van 2008. Voor het eerst in een dergelijke omvang verschenen onderzoeken naar warpaandrijving, wormgaten, antizwaartekracht en spintronica. Het budget van het programma bedroeg 22 miljoen dollar. Loeb vestigde er ook de aandacht op dat in de materialen voor het eerst fysiologische verwondingen van militairen rechtstreeks in verband worden gebracht met mogelijke toenaderingen tot onbekende objecten.
Voor het hoofd van de Wetenschappelijke Adviesraad werd de zesde release nog een stap in de consequente declassificatie van wat lange tijd achter gesloten deuren bleef. Loeb doet geen grote uitspraken, maar benadrukt consequent: de gegevens zijn nu openbaar, ze kunnen worden geanalyseerd, en veel details passen niet in de gebruikelijke kaders. Bollen die bij hoge snelheid van richting veranderen, supersonische objecten zonder geluid, onderzoek naar technologieën die nog niet zo lang geleden als sciencefiction golden — dat alles is nu toegankelijk. De raad zet het werk voort en het volgende pakket is al in voorbereiding. Wat decennialang verzwegen werd, komt geleidelijk aan het licht.
