In Brazilië is het inmiddels mogelijk om stablecoins zonder commissie om te wisselen voor reais, een niveau dat voorheen uitsluitend voorbehouden was aan grote banken op de interbancaire markt. Dit is geen marketingstunt, maar de realiteit zoals vastgelegd in het Borderless-rapport over het eerste kwartaal van 2026.
Volgens het bedrijf worden 14 van de 21 gevolgde valuta's verhandeld binnen een marge van 100 basispunten van de interbancaire koersen. In Latijns-Amerika zijn de spreads gekrompen tot 22 punten, terwijl de uitvoeringskosten in Brazilië tot nul zijn gedaald. In Oost-Afrika — met name in Kenia, Tanzania en Rwanda — is het verschil tussen aanbieders in één kwartaal met 60 tot 80 procent afgenomen. Concurrentie krijgt nu voor elkaar wat traditionele banken decennialang niet lukte: de kosten voor grensoverschrijdende betalingen verlagen.
Voor de gemiddelde inwoner van São Paulo of Nairobi betekent dit dat het sturen van geld naar familie of het betalen van import sneller en goedkoper verloopt dan via SWIFT. Voorheen was de 'gemaksbonus' voor stablecoins hoog; tegenwoordig verdwijnt deze als sneeuw voor de zon. De markt corrigeert de prijzen zelf doordat er steeds meer spelers bijkomen die bereid zijn een koers af te geven.
Op minder liquide markten zoals die van Zambia of Malawi leggen stablecoins daarentegen juist verborgen volatiliteit bloot. Spreads kunnen daar plotseling sterk toenemen, wat de werkelijke liquiditeit laat zien die banken voorheen maskeerden met vaste wisselkoersen. De digitale infrastructuur lost problemen niet zomaar op, maar maakt ze juist zichtbaar.
Achter deze technische convergentie schuilt een fundamentelere verschuiving. Banken verliezen hun monopolie op grensoverschrijdende betalingen precies daar waar het traditionele systeem het duurst en traagst was. Bedrijven en migranten krijgen toegang tot een instrument dat voorheen alleen voor institutionele partijen beschikbaar was. Dit verandert niet alleen de kosten van overboekingen, maar ook de machtsverhoudingen tussen financiële tussenpersonen en eindgebruikers.
Zodra de spreads tussen stablecoins en lokale valuta vergelijkbaar worden met die van banken, gaat de discussie niet langer over het vertrouwen in crypto. De vraag is nu wie de geldstroom controleert — en waarom dit plotseling goedkoper kan zonder tussenkomst van derden.
