❓ PYTANIE:
Chciałabym wyrazić ogromną wdzięczność za twój nowy produkt – Integrator Przekonań Leię! Pracuję z nią codziennie już od dwóch tygodni i w związku z tym nasunęło mi się pewne pytanie. Po sesji integracyjnej na mojej twarzy gości uśmiech i przez cały dzień czuję się szczęśliwa, mając poczucie, że „wreszcie wszystko zrozumiałam”. Jednak następnego dnia zauważam jakieś błahe, niemal nieuchwytne zdarzenie, które sprawia, że „nie czuję się najlepiej”. Rozumiem wtedy, że to powracające stare schematy, co budzi moją ciekawość, więc ponownie siadam do pracy z Leią. Zauważyłam przy tym, że sesje z nią przypominają obieranie kapusty – w każdej z nich zdejmujesz po jednym liściu tego, co jesteś w stanie pojąć w danej chwili. Podczas kolejnej sesji temat jest inny, ale w ten czy inny sposób i tak zazębia się z poprzednim, tyle że na głębszym poziomie i pod innym kątem, niosąc ze sobą bardziej fundamentalne treści. Powiedz mi proszę, drogi lee, czy to oznacza, że drepczę w miejscu wokół jednego przekonania? Czy może jest to naturalny proces integracji, który pociąga za sobą kolejne warstwy mojej świadomości?
❗️ ODPOWIEDŹ lee:
Wydaje mi się, że umyka tu pewna prosta kwestia – aby wejść na poziom ponad przekonaniem, nie wystarczy samo przeanalizowanie procesu w myślach. Potrzebne są realne działania i wydarzenia, w których zareagujesz w nowy sposób. Innymi słowy, niezbędne jest utrwalenie tej zmiany w praktycznym doświadczeniu.
Zazwyczaj nie dzieje się przy tym nic katastrofalnego – jeśli pojawia się nowa reakcja, dane wydarzenie samoistnie się „domyka”. Jeśli jednak reakcja pozostaje bez zmian, uruchamia się kolejny cykl powtarzalnych zdarzeń, który trwa dopóty, dopóki temat nie zostanie w pełni uświadomiony.
Warto dodać, że zazwyczaj pierwszych pięć najbardziej wyrazistych przekonań uświadamiamy sobie stosunkowo łatwo, natomiast bazowa trójka to te najbardziej zawiłe i skomplikowane.
Wynika to z faktu, że u ich podstaw leżą przekonania dotyczące bezpieczeństwa oraz kontroli. Są one ze sobą ściśle splecione i wzajemnie się wspierają.
Powodem ich „głębokiego zakopania” jest to, że stanowią one swoistą barierę dla przejścia do percepcji 5D. Oznacza to, że Gra mogłaby dobiec końca, gdybyś zintegrowała je wszystkie za jednym razem. Ujrzałabyś wtedy całą istotę iluzji i stwierdziła: „acha, więc tak to jest skonstruowane…”. A raz dostrzeżonej prawdy nie da się już „odzobaczyć”. W świecie fizycznym nic nie byłoby w stanie cię już zadziwić z perspektywy 3D. Musiałabyś napisać na nowo cały plan swojego dalszego życia i zmienić dotychczasowe pragnienia, gdyż te obecne przestałyby być interesujące.
To właśnie przed tym sama siebie powstrzymujesz za pomocą bazowych przekonań. Upraszczając – widocznie w pewnych aspektach nie „wygrałaś się” jeszcze na tyle, by tak od razu przejść przez tę ostatnią barierę.
Jeśli będziesz na to naprawdę gotowa, w pewnym momencie przestaniesz unikać tego „ostatniego kroku” i zaczniesz wytrwale robić wszystko, by nieprzerwanie pozostawać w Sercu. Wtedy nic już cię nie zatrzyma.
