Książka „Bodega Cats of New York: Portraits and Stories from New York City's Working Cats” autorstwa Dana Rimady ze zdjęciami Gülçe Kilkiş ukazuje się 24 listopada 2026 roku nakładem wydawnictwa Quarto Publishing. To pierwsza publikacja, która systematycznie dokumentuje historie i portrety sześćdziesięciu kotów żyjących i pracujących w bodegach we wszystkich pięciu dzielnicach miasta.
Rimada i Kilkiş w ciągu dwóch lat odwiedzili około dwustu pięćdziesięciu sklepów, zebrali opowieści około stu dwudziestu kotów i wybrali sześćdziesiąt najbarwniejszych historii. Każdy kot otrzymuje imię, opis charakteru, nawyków i roli w sklepie — od łapania szczurów po witanie stałych klientów. Projekt rozpoczął się w czasie pandemii od konta na Instagramie, rozrósł się w stronę internetową, a teraz stał się pełnoprawną książką na 240 stron z półtora setką fotografii.
Koty z bodeg wykonują prawdziwą pracę: łapią gryzonie, przyciągają klientów i tworzą atmosferę w rodzinnych sklepach, które stanowią oparcie dla społeczności imigranckich. W książce opisano takie postacie jak Cleo — czarna kotka z białym paskiem na nosie, która „otrzymuje pensję” w postaci przysmaków dla psów sąsiadów, czy Jimmy — rudy kot, którego przyjazne usposobienie przynosi właścicielowi dodatkowo trzysta–czterysta dolarów dziennie. Są też historie o tym, jak koty przeżywają zmianę właścicieli albo stają się częścią życia dzielnicy.
Publikacja ukazuje się na tle kampanii na rzecz legalizacji kotów w bodegach. Obecnie przepisy sanitarne Nowego Jorku zakazują zwierząt w sklepach spożywczych, choć inspektorzy często przymykają oko na pożytecznych łowców myszy. Rimada zebrał ponad czternaście tysięcy podpisów pod petycją, a w radzie miejskiej i w stanowej legislaturze rozpatrywane są już odpowiednie projekty ustaw, które ustalą standardy opieki nad takimi kotami.
Książka nie tylko utrwala znikający porządek starego Nowego Jorku, ale też pokazuje, jak zwykłe zwierzęta stają się częścią miejskiej tkanki — z imionami, codziennym rytmem i całymi dzielnicami, które za nimi podążają. Przypomina, że nawet w ogromnej metropolii najcieplejsze więzi często powstają w najbardziej zwyczajnych miejscach — za ladą sklepu na rogu.


