Er zijn films die niet proberen een nieuw genre uit te vinden — ze maken gewoon een bekend verhaal zo stijlvol, duur en zelfverzekerd dat je je niet kunt losmaken.
«Overval in Los Angeles» / Crime 101 — is precies zo'n geval.
De misdaadthriller van Bart Layton, gebaseerd op een verhaal van Don Winslow, ging wereldwijd in première op 13 februari 2026. Het verhaal speelt zich af in het zonnige, dure en tegelijkertijd gevaarlijke Los Angeles, waar een reeks brutale overvallen geleidelijk een professionele dief, een verzekeringsmakelaar en een rechercheur die te lang een spoor volgt, op één punt samenbrengt.
En hier begint het interessantste deel.
Prachtige actie, luxe en dynamiek
De film is ongelooflijk mooi.
Dure auto's, sieraden, glas, beton, nachtelijke snelwegen, zonnig Los Angeles — alles is gefilmd met dat gevoel van luxe dat misdaadfilms heel goed staat.
De actie is prachtig geregisseerd: zonder goedkope drukte, maar met constante innerlijke spanning. Overvallen, surveillance, achtervolgingen, onderhandelingen — de film houdt de kijker de hele tijd in een staat van verwachting: er gaat nu iets gebeuren.
En het gebeurt.
Bovendien niet altijd wat je verwacht.
Chris Hemsworth — verrassend goed
De hoofdrol is weggelegd voor Chris Hemsworth, die Davis speelt — een professionele juwelendief die jarenlang volgens zijn eigen regels werkt.
En hier is het een bijzonder genoegen.
We zijn gewend Hemsworth te zien als een grote, luide, fysiek krachtige held — van Thor tot actiehelden.
Maar hier is hij anders.
Rustig. Geconcentreerd. Koel. Zeer oplettend.
Hij probeert niet constant kracht te tonen — integendeel, een groot deel van zijn personage is gebaseerd op zelfbeheersing, berekening en innerlijke spanning.
En juist daarom werkt de rol.
Hemsworth is geweldig.
Niet omdat de anderen slechter zijn — hier is überhaupt een zeer sterke cast. Het is gewoon dat deze rol minder vertrouwd voor hem is, en des te interessanter is het om te zien hoe zelfverzekerd hij erin bestaat.
Mark Ruffalo, Halle Berry en gezelschap
Mark Ruffalo speelt rechercheur Lou Lubesnick, die geleidelijk een patroon opmerkt in een reeks overvallen en dichter bij Davis begint te komen.
Ruffalo is hier prachtig met zijn gebruikelijke natuurlijkheid: geen kartonnen 'superagent'. Zijn personage is vermoeid, slim, koppig en heel menselijk.
Halle Berry speelt Sharon Combs — een verzekeringsmakelaar die onverwacht betrokken raakt bij het verhaal van Davis. En dit is geen decoratieve vrouwenrol naast de hoofdpersoon: ze heeft een eigen verhaallijn, karakter en eigen beslissingen.
En dan begint een ware parade van acteurs.
Barry Keoghan — Ormon, een gevaarlijk en volkomen onvoorspelbaar personage.
Monica Barbaro — Maya. De film met Monica kreeg onlangs van ons een zeer hoge score in de romantische, fantastische melodrama 'Just One Night'
Corey Hawkins — rechercheur Tillman.
Jennifer Jason Leigh — Angie.
Nick Nolte — Money.
Ook in de film verschijnen Tate Donovan, Devon Bostick, Paul Adelstein, Payman Maadi, Babak Tafti en anderen.
En bijna iedereen krijgt op zijn minst een paar minuten om te blijven hangen.
Dialogen zijn een apart genot
Een zeldzaam geval waarin je de film na bijna elke tweede scène wilt citeren.
Er zijn hier veel zeer treffende zinnen — over geld, leeftijd, keuzes, angst, vrijheid, misdaad, liefde en dat moment in het leven waarop iemand plotseling beseft dat de vorige versie van zichzelf niet meer bij hem past.
Daarom zullen we zelfs geen aparte citaten geven.
Er zijn er te veel. En bijna allemaal wil je meenemen.
Ondanks de uiterlijke criminele omhulling spreekt de film onverwacht veel over de midlifecrisis en over mensen die zich op een gegeven moment afvragen: 'En wat nu?'
Maar er is één groot probleem
De film duurt ongeveer 2 uur 20 minuten.
En hier gaan we muggenziften.
Hij is te lang.
En dan ook nog aanzienlijk.
Als er maar 30–40 minutenuit de film waren geknipt, zou onze score nog hoger zijn.
Er zijn scènes die op zichzelf prachtig zijn, maar het tempo beginnen te vertragen. Op sommige momenten geniet de regisseur te lang van de sfeer, op andere laat hij personages langer in gesprekken blijven dan nodig is.
En dat valt vooral op omdat al het andere zeer dynamisch is opgenomen.
Je zou letterlijk een montageschaar willen pakken en zeggen:
“Dit is prachtig. En nu iets sneller.”
En de ongebruikelijke ontknoping
Ook de finale is niet helemaal wat je doorgaans van een criminele thriller mag verwachten.
Zonder spoilers.
We zeggen alleen dat hij niet probeert om mechanisch iedereen op zijn plaats te zetten in de trant van “de goeden kregen hun beloning, de slechten hun straf”.
De ontknoping is iets vreemder, rustiger en interessanter.
Ze past goed bij de film zelf, omdat het uiteindelijk niet zozeer een film over een overval blijkt te zijn, maar een film over keuzes.
Over dat moment waarop je nog kunt afslaan.
En over het moment waarop het te laat is.
Het verdict van Gaya
“Overval in Los Angeles” is een stijlvolle, volwassen en zeer mooie criminele thriller.
Prachtige actie.
Luxe.
Dynamiek.
Prachtige cast.
En Chris Hemsworth, die zich onverwacht van een andere kant laat zien.
Ja, de film had korter gemogen.
Maar voor de rest — geniet ervan.
Het verdict van Gaya — 8.5/10.
