De wateren van de Atlantische Oceaan rond de Bermudadriehoek spreken al decennia tot de verbeelding. Vermissingen van schepen en vliegtuigen, vreemde instrumentafwijkingen en plotselinge stormen hebben geleid tot talloze legenden. Maar het echte raadsel bevindt zich, naar nu blijkt, niet aan de oppervlakte maar diep onder de oceaanbodem. Een recent onderzoek door wetenschappers van Carnegie Science en Yale University zorgt voor nieuwe intrige: onder de Bermuda-eilanden is een ongebruikelijke geologische structuur ontdekt die indruist tegen onze huidige kennis over de opbouw van de aarde.
Scientists are claiming to solve the Bermuda mystery after discovering hidden structure below the Atlantic waters Researchers from the Carnegie Institution of Washington and Yale University have discovered a massive, 12-mile-thick "hidden raft" of rock beneath Bermuda that
Bermuda is een kleine archipel op zo'n duizend kilometer van de Amerikaanse kust. Op het eerste gezicht zijn het typische tropische eilanden met witte zandstranden. Hun bestaan op zich roept echter vragen op. De laatste vulkaanuitbarstingen vonden hier meer dan 30 miljoen jaar geleden plaats. Normaal gesproken zinken dergelijke eilanden langzaam in de oceaan weg zodra ze de steun van een mantelpluim verliezen. Toch torent Bermuda nog altijd boven de diepzeebodem uit, alsof iets ze bewust boven water houdt.
Wetenschappers William Fraser en Jeffrey Park besloten deze anomalie te onderzoeken. Ze analyseerden gegevens van een seismisch station op een van de eilanden, verzameld over een periode van ruim 20 jaar. Toen seismische golven van verre aardbevingen door het gesteente onder de eilanden trokken, merkten de onderzoekers iets onverwachts op. Onder de reguliere oceanische korst bevindt zich een laag vulkanisch materiaal van ongeveer 20 kilometer dik – bijna de hoogte van twee op elkaar gestapelde Mount Everests. Deze laag is ongeveer 1,5% lichter dan het omringende mantelgesteente en fungeert als een gigantisch vlot dat de hele regio 400 tot 600 meter boven de reguliere oceaanbodem ondersteunt.
Deze ontdekking verklaart waarom de Bermuda-verhoging – een enorme welving in de zeebodem – zwaartekrachtafwijkingen veroorzaakt. Mogelijk helpt dit wetenschappers ook om een verband te leggen met magnetische afwijkingen en zo dichter bij de ontrafeling van een van de meest tot de verbeelding sprekende mysteries van de mensheid te komen.
Kompassen kunnen hier vreemd gedrag vertonen en instrumenten kunnen afwijkingen registreren. Juist deze natuurlijke eigenschappen hebben decennialang de verhalen over de 'vervloekte' driehoek gevoed. Nu biedt de wetenschap een rationele verklaring voor een deel van het raadsel, maar de structuur zelf blijft uniek: nergens anders op aarde is ooit een vergelijkbaar fenomeen waargenomen.
De laag is waarschijnlijk ontstaan na de laatste periode van vulkanische activiteit, toen magma uitstroomde en stolde binnen de tektonische plaat. Dit 'vlot' van eeuwenoud gesteente bepaalt miljoenen jaren later nog steeds het aanzicht van de regio. Het onderzoek, gepubliceerd in Geophysical Research Letters, lost niet alle vragen over de Bermudadriehoek op; veel verdwijningen worden nog steeds toegeschreven aan het weer of menselijke fouten. Het geeft echter meer diepgang aan het geheel: onder de vertrouwde golven schuilt iets ouds en ongewoons dat zijn geheimen nog altijd niet volledig heeft prijsgegeven.
Terwijl wetenschappers nieuwe expedities plannen en hun gegevens verfijnen, herinnert dit verhaal ons eraan hoe weinig we nog weten over onze eigen planeet. Zelfs in het tijdperk van satellieten en supercomputers kan de Atlantische Oceaan ons nog verrassen. En wie weet welke andere raadsels er nog wachten onder haar eindeloze wateren.
