Nu de koers van bitcoin onder de 62.000 dollar is gezakt, is meer dan de helft van alle munten in handen van beleggers die tegen een hogere prijs hebben ingekocht. Dit cijfer lijkt misschien abstract, maar er schuilt een persoonlijk verhaal achter van duizenden mensen wiens spaargeld plotseling is omgeslagen in een virtuele schuld.
Volgens gegevens van Bloomberg is na de recentste verkoopgolf het aandeel munten dat onder de aankoopprijs wordt verhandeld, gestegen tot boven de 50 procent. Dit is meer dan een louter technische graadmeter. Het illustreert hoe snel de markt de verwachtingen kan dwarsbomen van degenen die cryptovaluta beschouwden als een veilige haven voor de lange termijn.
De meerderheid van de houders die nu verlies lijden, kocht hun munten tijdens de rally van 2024–2025. Destijds leek een stijging naar de 100.000 dollar slechts een kwestie van maanden. Nu staan velen voor de keuze: hun verlies nemen of blijven wachten, terwijl een aanzienlijk deel van hun kapitaal vastzit in de activa.
Een dergelijke situatie herhaalt zich in elke cyclus. Mensen stappen in op het hoogtepunt van de euforie, wanneer het nieuws bol staat van de recordhoogtes, om vervolgens hun positie vast te houden tijdens de daling in de hoop op herstel. De psychologie hierachter is simpel: verkopen betekent je fout toegeven, terwijl vasthouden de hoop levend houdt. Dit is precies de reden waarom de break-evenprijs voor een groot deel van het aanbod steeds verder naar boven verschuift.
Institutionele partijen en langetermijnhouders die eerder instapten, staan vooralsnog op winst. Hun aandeel verwatert echter gestaag door nieuwe kopers die later instapten en nu de grootste klappen opvangen. Op deze manier herverdeelt de markt kapitaal van degenen die gokten op onmiddellijke winst naar degenen die eerder instapten en niet in paniek raakten.
Voor de gemiddelde belegger is dit een herinnering dat cryptovaluta zich nog steeds gedragen als risicovolle activa en niet als digitaal goud. Investeren in bitcoin vereist dezelfde nuchtere benadering als elk ander spaarplan: weten welk deel van de portefeuille men kan verliezen zonder in de problemen te komen, en niet de hoop op snelle rijkdom aan één enkel instrument ophangen.
Uiteindelijk confronteert de markt deelnemers simpelweg met de vraag hoeveel zij bereid zijn te verliezen voor hun geloof in toekomstige groei.
