Little Brother to produkcja, która w niezwykle czuły sposób dotyka najgłębszych zakamarków ludzkiej duszy, serwując nam dawkę humoru najwyższej próby. Kiedy na ekranie pojawiają się ostatnie klatki, a lista płac zaczyna powoli przesuwać się w górę, widz wciąż siedzi w fotelu z szerokim, niemal dziecięcym uśmiechem. To właśnie jest ostateczny sprawdzian dla każdej komedii – nie chodzi tylko o to, czy wybuchaliśmy śmiechem co kilka minut, ale o to, czy po seansie towarzyszy nam to specyficzne, wewnętrzne ciepło. Little Brother bez wątpienia zalicza ten test śpiewająco.
Fabuła filmu koncentruje się na momencie, w którym przeszłość niespodziewanie puka do drzwi głównego bohatera. Rudd Landy to człowiek sukcesu, nowojorski agent nieruchomości, którego życie przypomina precyzyjne skonstruowany mechanizm. Obecnie przygotowuje się do przełomowego momentu w swojej karierze: zaproszenia do popularnego reality show. Ma to być jego ostateczny dowód wartości, skierowany przede wszystkim do starszego brata, Josha, który odnosi jeszcze większe sukcesy. Jednak, jak to często bywa, los uwielbia kpić z naszych najbardziej skrupulatnych planów.
Wszystko zmienia się w jednej chwili, gdy Rudd odbiera dramatyczny telefon ze szpitala z informacją, że jego brat trafił na oddział z poważnymi obrażeniami. Po przybyciu na miejsce okazuje się jednak, że doszło do pomyłki – poszkodowanym jest Marcus, zupełnie obcy na pierwszy rzut oka mężczyzna. Ich drogi skrzyżowały się przed laty w szkole, kiedy to Rudd brał udział w programie pomocy społecznej, pełniąc rolę mentora dla młodszego chłopca. Po latach ci przyszywani krewni spotykają się ponownie, a Marcus, w którego wciela się Eric André, zaczyna systematycznie i bezlitośnie demolować uporządkowany świat Rudda.
John Cena udowadnia w tym filmie, że jego talent aktorski wykracza daleko poza ramy wizerunku byłego wrestlera próbującego swoich sił w komedii. Znalazł on dla siebie idealną niszę, w której jego potężna postura fizyczna stanowi fascynujący kontrast dla emocjonalnej wrażliwości odgrywanych postaci. Choć nie brakuje tu klasycznego uroku Ceny, aktor nasyca swoją rolę zaskakującą głębią. Jego bohater nie jest jedynie osiłkiem wplątanym w zabawne sytuacje, lecz mężczyzną, który na nowo uczy się, co to znaczy być bratem, wiernym przyjacielem i po prostu autentycznym człowiekiem.
Z kolei Eric André to na ekranie uosobienie czystego, nieokiełznanego chaosu. Jego Marcus jest niczym niszczycielski huragan, który obraca w perzynę wszystko, co napotka na swojej drodze. Paradoksalnie jednak, to właśnie to totalne rozchwianie rzeczywistości jest dokładnie tym, czego Rudd potrzebuje, aby przebudzić się ze swojej idealnej, lecz w gruncie rzeczy pustej i pozbawionej emocji egzystencji.
Najbardziej uderzającym elementem Little Brother nie są pojedyncze gagi, choć tych jest tu pod dostatkiem, lecz namacalna, wręcz elektryzująca chemia między dwoma głównymi aktorami. Cena i André tworzą na ekranie coś niezwykle autentycznego, ciepłego i tętniącego życiem. To nie jest tylko kolejna komediowa para niedobranych kumpli; to głęboka opowieść o dwóch zagubionych duszach, które wbrew wszelkim przeciwnościom odnajdują drogę do siebie nawzajem.
Film dostarcza widzom nie tylko rozrywki, ale również dialogów, które zostają w głowie na znacznie dłużej niż trwa seans. W jednej ze scen pada pytanie: Minęło już trochę czasu, odkąd ty i Rudd baraszkowaliście w nocy, prawda?, na co pada szybka odpowiedź o byciu zajętym własnymi projektami.
Inny moment, w którym bohater stwierdza, że z jego doświadczenia wynika, iż nic nie zabija libido tak skutecznie jak brak pewności siebie, pokazuje drugą twarz filmu. Te fragmenty to nie tylko proste puenty mające wywołać śmiech. To drobne, scenariuszowe perełki, które sprawiają, że cała historia nabiera ludzkiego wymiaru i staje się nam bliższa.
Niezwykle ważną wskazówką dla każdego widza jest to, by pod żadnym pozorem nie wyłączać filmu, gdy tylko pojawią się pierwsze napisy końcowe. Żarty wplecione w listę płac stanowią oddzielną, fantastyczną warstwę humoru, której nie można pominąć. Twórcy wykazali się tu dużą świadomością formy, zostawiając jedne z najlepszych momentów na sam koniec, co jest miłym ukłonem w stronę cierpliwego widza.
Ocena 8.8/10 wystawiona przez Gaya jest w pełni zasłużona, ponieważ mamy do czynienia z kinem z duszą. Jest to film zabawny, niezwykle przyjemny w odbiorze i angażujący od pierwszej do ostatniej minuty. Oczywiście, produkcja ta nie aspiruje do bycia wielkim dramatem psychologicznym czy źródłem głębokich objawień filozoficznych.
Little Brother robi dokładnie to, co powinna robić każda dobra komedia: pozwala na dziewięćdziesiąt minut zapomnieć o codziennych troskach i problemach. Po seansie wychodzimy z poczuciem, że świat wcale nie jest takim złym miejscem, jak mogłoby się wydawać, a drobne radości mają ogromne znaczenie.
Choć film ten prawdopodobnie nie zostanie okrzyknięty arcydziełem, które zmieni bieg historii kina, jest to dokładnie ten rodzaj produkcji, po który sięgamy w wieczory pełne zmęczenia życiem. To właśnie wtedy zdajemy sobie sprawę, że takie proste, ciepłe i momentami uroczo głupkowate historie są nam niezbędne, by poczuć, że naprawdę żyjemy.
Werdykt może być tylko jeden: jeśli poszukujecie komedii z wielkim sercem, znakomitą obsadą i żartami, które trafiają w punkt, Little Brother na platformie Netflix czeka właśnie na Was. To wzorcowy przykład tego, jak idealnie można połączyć fizyczną siłę z wrażliwością duszy. I pamiętajcie, cokolwiek zrobicie, nie przegapcie napisów końcowych.
